Έχω μια άποψη που μάλλον χρειάζεται περισσότερη εξήγηση απ’ όση χωράει στην πρώτη πρόταση: δεν καταλαβαίνω γιατί ένα διευθυντικό στέλεχος μεγάλης εταιρείας πρέπει να χάνει αυτομάτως τη δουλειά του επειδή απάτησε στον γάμο του.
Καταλαβαίνω απόλυτα γιατί ο άνθρωπος που απατήθηκε μπορεί να έχει διαλυθεί. Καταλαβαίνω και γιατί μπορεί να τελειώσει ο γάμος. Εκεί που κολλάω είναι στο πώς περνάμε από αυτή την προσωπική προδοσία στην απώλεια μιας θέσης εργασίας.
Αν η εξωσυζυγική σχέση αφορά κάποιο άτομο από την ίδια εταιρεία, βλέπω το πρόβλημα. Υπάρχουν ζητήματα εξουσίας, ευνοϊκής μεταχείρισης και δικαιοσύνης απέναντι στους υπόλοιπους εργαζομένους. Αυτά έχουν θέση σε μια συζήτηση για τη δουλειά κάποιου. Αλλά δεν αναφέρομαι σε αυτή την περίπτωση.
Εννοώ μια σχέση εντελώς έξω από την εταιρεία, με άνθρωπο που δεν έχει καμία επαγγελματική σύνδεση μαζί της. Γιατί μπαίνει και ο εργοδότης στις συνέπειες;
Ίσως το σκεπτικό είναι ότι, αν κάποιος λέει ψέματα στον γάμο του, δεν μπορείς να τον εμπιστευτείς ούτε στη διοίκηση μιας επιχείρησης. Μπορώ να παρακολουθήσω αυτό το επιχείρημα, χωρίς να με πείθει εντελώς. Δεν ξέρω μέχρι πού φτάνει η ιδέα ότι η χειρότερη συμπεριφορά ενός ανθρώπου στην προσωπική του ζωή μάς λέει τα πάντα για την επαγγελματική του κρίση.
Επίσης, δεν μου είναι σαφές πού μπαίνει το όριο. Το πρόβλημα είναι η ίδια η απιστία; Είναι η δημοσιότητα που παίρνει; Ή το ότι ένα υψηλόβαθμο στέλεχος εκπροσωπεί την εταιρεία; Αυτοί μου φαίνονται διαφορετικοί λόγοι, ακόμα κι αν οδηγούν στην ίδια απόφαση.
Ξέρω ότι και μόνο που το ρωτάω μπορεί να ακουστεί σαν να δικαιολογώ την απιστία. Αυτό που προσπαθώ να καταλάβω είναι η επαγγελματική συνέπεια. Ο άνθρωπος που προδόθηκε έχει έναν ξεκάθαρο λόγο να πει «δεν μπορώ να συνεχίσω μαζί σου». Τι κάνει αυτή την απόφαση υπόθεση και της εταιρείας;
Αν η δουλειά δεν επηρεάζεται και το άλλο άτομο δεν έχει καμία σχέση με την επιχείρηση, πρέπει και πάλι το στέλεχος να απολυθεί; Εκεί είναι που εξακολουθώ να κολλάω.
