Έχω μια απορία που μάλλον συζητιέται πιο εύκολα γενικά παρά όταν καλείσαι να απαντήσεις για τη δική σου ζωή: ύστερα από πολλά χρόνια με τον ίδιο άνθρωπο, γίνεται να τον βαρεθείς σωματικά;
Μιλάω για την ερωτική πλευρά της σχέσης. Μπορεί να αγαπάς κάποιον, να περνάτε όμορφα μαζί και να ξέρεις ότι τον θέλεις στη ζωή σου. Αυτό που αναρωτιέμαι είναι τι συμβαίνει με την επιθυμία όταν πια γνωρίζεστε τόσο καλά, όταν δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που να ανακαλύπτεις για πρώτη φορά.
Η οικειότητα κάνει την επαφή πιο εύκολη; Μου φαίνεται πολύ ελκυστικό να μη χρειάζεται να εξηγείς κάθε προτίμησή σου ή να αναρωτιέσαι πώς εκλαμβάνει ο άλλος αυτό που κάνεις. Να υπάρχει μια άνεση επειδή ξέρετε ο ένας τον άλλον. Φαντάζομαι πως αυτή η σιγουριά μπορεί να γίνει από μόνη της λόγος να τον θέλεις.
Από την άλλη, μπορώ να φανταστώ ότι σε κάποιους λείπει η έκπληξη. Στην αρχή ακόμα και μια μικρή κίνηση σου τραβάει την προσοχή. Χρόνια μετά, ίσως ξέρεις ακριβώς πώς θα εξελιχθεί μια βραδιά. Πώς το βιώνεις αυτό μέσα σε μια σχέση που εξακολουθεί να σου είναι πολύτιμη;
Και υπάρχει κι εκείνη η πιο αμήχανη ερώτηση: όταν είστε ερωτικά μαζί, σκέφτεσαι καμιά φορά κάποιο άλλο πρόσωπο; Είναι μια σκέψη που περνάει και φεύγει, μια φαντασίωση που επιλέγεις ή κάτι που δεν σου βγαίνει καθόλου; Δεν θεωρώ ότι μια τέτοια σκέψη αρκεί για να εξηγήσει μια ολόκληρη σχέση. Αλλά η απορία μου δεν περιορίζεται στο αν δύο άνθρωποι συνεχίζουν να τα πηγαίνουν καλά.
Αν είστε μαζί χρόνια, πώς είναι στ’ αλήθεια; Όταν πλησιάζεις τον άνθρωπό σου, αυτή η γνώριμη επαφή σε ηρεμεί, σε ενθουσιάζει, σου φαίνεται συνηθισμένη — ή εξαρτάται από τη μέρα;
