Τη γνώρισα σε ένα μαγαζί με φαγητό στη γειτονιά και της ζήτησα το τηλέφωνό της. Μου το έδωσε. Εκείνη τη στιγμή νόμιζα ότι είχα περάσει το δύσκολο κομμάτι: να πλησιάσω μια κοπέλα που μου άρεσε και να μάθω αν ήθελε να κρατήσουμε επαφή.
Εγώ είμαι 18 κι εκείνη 19. Μιλούσαμε για λίγες μέρες και μετά με κάλεσε σπίτι της. Φάγαμε, είδαμε ταινία, κάναμε πλάκα και καθίσαμε αγκαλιά. Έμεινα εκεί το βράδυ. Δεν υπάρχει κάποια μεγάλη στιγμή που γυρίζω συνέχεια στο μυαλό μου. Περισσότερο είναι όλα αυτά τα απλά πράγματα μαζί, που τότε έμοιαζαν να πηγαίνουν καλά.
Γελούσε, μιλούσε πολύ, κι εγώ περνούσα όμορφα. Είχα την εντύπωση ότι περνούσε κι εκείνη καλά. Δεν ένιωθα ότι προσπαθούσα μόνος μου να κρατήσω την κουβέντα ή ότι περιμέναμε να τελειώσει η βραδιά. Από τη δική μου πλευρά, ένιωθα πως αρχίζαμε να αποκτάμε άνεση μεταξύ μας.
Δεν προσπάθησα να προχωρήσω περισσότερο σωματικά. Δεν ήθελα να την κάνω να νιώσει άβολα και, για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω ιδιαίτερη αυτοπεποίθηση στο πώς να κάνω μια τέτοια κίνηση. Ούτε εκείνη έκανε κάποια κίνηση. Το παρατήρησα, αλλά δεν ήξερα αν σήμαινε κάτι ή αν απλώς περνούσαμε καλά έτσι.
Τώρα έχουν περάσει τρεις μέρες. Την πρώτη μου έστειλε αρκετά μηνύματα. Τη δεύτερη άρχισαν να αραιώνουν. Σήμερα δεν έχω ακούσει καθόλου νέα της. Αυτή η σταδιακή αλλαγή με έχει βάλει να ξανασκέφτομαι τη βραδιά, παρόλο που όσα έγιναν εκείνο το βράδυ παραμένουν τα ίδια.
Αναρωτιέμαι μήπως φέρομαι αμήχανα με τις κοπέλες χωρίς να το καταλαβαίνω εκείνη την ώρα. Μήπως δεν έπιασα κάτι; Μήπως εκείνη έζησε τη βραδιά διαφορετικά; Δεν ξέρω. Το μόνο που έχω για να στηρίξω όλες αυτές τις σκέψεις είναι ότι τα μηνύματα λιγόστεψαν.
Δεν είμαι θυμωμένος μαζί της. Μου άρεσε ο χρόνος που περάσαμε μαζί και θα ήθελα να καταλάβω τι συνέβη. Αν έκανα κάτι λάθος, θέλω να ξέρω τι ήταν. Προς το παρόν, σκέφτομαι ένα βράδυ που γελούσαμε και ήμασταν αγκαλιά, κι ύστερα κοιτάζω ένα κινητό που σήμερα δεν έχει ανάψει.
