Υπάρχει μια συζήτηση που κάθε φορά με φέρνει σε δύσκολη θέση, και ακόμα κι όταν προσπαθώ να εξηγήσω γιατί, φοβάμαι ότι ακούγεται σαν να καμαρώνω. Ένας άντρας που σχεδόν δεν γνωρίζω μου λέει ότι με αγαπάει. Κι εγώ, αντί να κολακευτώ, αναρωτιέμαι πότε ακριβώς προλάβαμε να φτάσουμε ως εκεί.
Μπορεί να έχουμε ανταλλάξει λίγα μηνύματα μέσω κάποιου κοινού γνωστού. Μπορεί να έχουμε βρεθεί μερικές φορές. Για μένα είμαστε ακόμα στη φάση που μαθαίνουμε τα βασικά ο ένας για τον άλλον. Και ξαφνικά ακούω μια εξομολόγηση που μοιάζει πολύ μεγαλύτερη από οτιδήποτε έχουμε ζήσει μαζί. Δεν ξέρω πώς να ενώσω αυτές τις δύο τόσο διαφορετικές εικόνες της γνωριμίας μας.
Έχει συμβεί αρκετές φορές ώστε πλέον να αναγνωρίζω τη στιγμή. Άλλος άνθρωπος, η ίδια ξαφνική ένταση. Κι εκεί καταλαβαίνω ότι θα χρειαστεί να απογοητεύσω κάποιον που φαίνεται να έχει ήδη φανταστεί ένα κοινό μέλλον, χωρίς να έχει μάθει αν το θέλω κι εγώ.
Δεν με ελκύουν αυτοί οι άντρες. Αυτό το ξέρω, όσο άσχημα κι αν νιώθω όταν πρέπει να το πω. Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί βρίσκομαι ξανά και ξανά στην ίδια θέση. Η οικειότητα που περιγράφουν δεν αντιστοιχεί σε κάτι που έχω νιώσει εγώ μεταξύ μας.
Το παράξενο είναι ότι, ενώ εκδηλώνουν τόσο έντονα το ενδιαφέρον τους, εγώ νιώθω πως δεν με βλέπουν πραγματικά. Είναι τόσο σίγουροι για μένα, ενώ αγνοούν ακόμα τόσα πράγματα. Σαν να έχουν αποφασίσει ότι είμαι ο άνθρωπός τους και οι λεπτομέρειες για το ποιος άνθρωπος είμαι να μπορούν να συμπληρωθούν αργότερα.
Μετά έρχεται το δύσκολο κομμάτι: πρέπει να πω όχι. Με επηρεάζει πολύ η στενοχώρια του άλλου, και το ότι είμαι σίγουρη για την απάντησή μου δεν κάνει τη συζήτηση ευκολότερη. Νιώθω ενοχές και την ξανασκέφτομαι για μέρες, ενώ έχει ήδη τελειώσει.
Αυτό προσπαθώ να περιγράψω, χωρίς να ακουστεί σαν καύχημα. Πρώτα νιώθω ότι δεν με γνωρίζουν και μετά υποφέρω επειδή τους απορρίπτω. Έχει συμβεί και σε άλλους; Να γίνονται λίγες απλές κουβέντες η ερωτική ιστορία κάποιου άλλου, κι εσύ να βρίσκεσαι κατευθείαν στο άβολο τέλος της;
