Χθες το πρωί, το πρώτο μήνυμα που πήρα από τον άντρα που βλέπω ήταν ότι περνάει δύσκολα. Είχαν μαζευτεί προβλήματα στη δουλειά και στα προσωπικά του και ένιωθε πως δεν τα βγάζει πέρα. Αμέσως νοιάστηκα και ήθελα να βοηθήσω. Μόνο που, πριν έρθει αυτό το μήνυμα, σκεφτόμουν ήδη να σταματήσουμε να βλεπόμαστε.
Εγώ είμαι 25, εκείνος 28, και βγαίνουμε εδώ και δύο μήνες. Έχουμε πάει αρκετά ραντεβού, έχουμε έρθει κοντά ερωτικά και υπάρχει χημεία μεταξύ μας. Όταν είμαστε μαζί, είναι γλυκός και τρυφερός. Η αβεβαιότητα αρχίζει συνήθως όταν αποχωριζόμαστε και μένω να αναρωτιέμαι πού βρισκόμαστε.
Μου έχει πει ότι αυτή την περίοδο προέχει η δουλειά του και θέλει να με γνωρίσει καλύτερα πριν το πούμε σχέση. Εγώ, στο μεταξύ, έχω δεθεί περισσότερο απ’ όσο φαίνεται να έχει δεθεί εκείνος. Συχνά περιμένω να κάνει πρώτος μια τρυφερή κίνηση ή να ανοιχτεί, γιατί δεν ξέρω πόσο χώρο έχω σε κάτι που ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει.
Χθες όμως μου έλεγε συνέχεια ότι του λείπω, κάτι που δεν συνηθίζει. Ήθελα να είμαι κοντά του, παρόλο που δεν ήξερα ακριβώς τι σήμαινε αυτό για εμάς. Μένει μία ώρα μακριά, και οι αυστηροί κανόνες της ασιατικής οικογένειάς μου δεν μου επέτρεπαν να φύγω νωρίτερα εκείνο το βράδυ. Πρότεινα να του στείλω το αγαπημένο του φαγητό μέσω DoorDash. Αρνήθηκε, λέγοντας ότι ένιωθε πως δεν άξιζε τέτοιες όμορφες κινήσεις και ντρεπόταν. Αργότερα πρότεινα να περάσω έστω για μια αγκαλιά, αλλά είχε ήδη ξαπλώσει για ύπνο. Δεν καταφέραμε να βρεθούμε.
Τον ρώτησα πώς μπορώ να βοηθήσω. Του είπα ότι μπορώ να τον ακούσω ή να του δώσω χρόνο μόνο του. Μου απάντησε ότι θα είναι εντάξει· απλώς ήθελε να ξέρω γιατί δεν θα ήταν ιδιαίτερα διαθέσιμος.
Τον πιστεύω ότι δυσκολεύεται. Αλλά η δική μου συναισθηματική κούραση υπήρχε ήδη, και όσα μου είπε δεν απάντησαν στις απορίες μου για εμάς. Συνεχίζουμε να ανταλλάσσουμε μηνύματα. Όταν λέει ότι του λείπω, θέλω να απαντήσω τρυφερά, χωρίς να τον πιέσω ή να δώσω περισσότερα απ’ όσα αντέχω να συνεχίσω να δίνω. Απλώς δεν ξέρω πού μπορεί να πάει όλη αυτή η τρυφερότητα.
