Με τον άντρα μου παντρευτήκαμε πρόσφατα και τον αγαπώ πολύ. Θα ήθελα επίσης πολύ να κοιμηθώ.
Ήξερα από τότε που βγαίναμε ότι ροχαλίζει δυνατά. Δεν ήταν κάποια έκπληξη που με περίμενε μετά τον γάμο· το είχα ακούσει από πρώτο χέρι. Αυτό που δεν είχα καταλάβει ήταν πόσο θα με επηρέαζε όσο περνούσε ο καιρός και μοιραζόμασταν σταθερά το ίδιο δωμάτιο.
Έχω πολύ ελαφρύ ύπνο. Ο παραμικρός θόρυβος μπορεί να με ξυπνήσει, οπότε το ροχαλητό δυσκολεύει αρκετά τα βράδια μου. Ακόμα δεν το έχω συνηθίσει και η έλλειψη ύπνου έχει αρχίσει να με κουράζει πολύ. Δεν ξέρω πια αν χρειάζομαι περισσότερο χρόνο για να προσαρμοστώ ή αν απλώς δεν πρόκειται να γίνει.
Έτσι, έχω αρχίσει να σκέφτομαι τα χωριστά υπνοδωμάτια. Πρακτικά, ακούγεται σαν μια λύση που θα μας επέτρεπε να κοιμόμαστε και οι δύο. Εκείνος θα ξεκουραζόταν κι εγώ ίσως κατάφερνα επιτέλους να κοιμηθώ χωρίς διακοπές. Επειδή όμως μόλις παντρευτήκαμε, δυσκολεύομαι να φανταστώ πώς θα μας φαινόταν αυτή η αλλαγή.
Θέλω να είμαι κοντά στον άντρα μου. Χρειάζομαι όμως και ύπνο. Αυτή τη στιγμή, αυτές οι δύο τόσο απλές επιθυμίες δυσκολεύονται να χωρέσουν στην ίδια βραδιά. Και όσο κουραστική είναι η αϋπνία, τόσο δύσκολο μου φαίνεται να αποφασίσω τι θα σήμαινε για εμάς μια διαφορετική συνήθεια.
Την ησυχία ενός άλλου δωματίου μπορώ να τη φανταστώ εύκολα. Εκεί που κολλάω είναι στη στιγμή της καληνύχτας. Να φιλιόμαστε και μετά να πηγαίνει ο καθένας στο δωμάτιό του. Θα γινόταν γρήγορα κάτι συνηθισμένο; Ή θα μας έλειπε το κοινό κρεβάτι περισσότερο απ’ όσο υπολογίζω;
Δεν έχουμε κάνει ακόμα αυτή την αλλαγή. Συνεχίζουμε να κοιμόμαστε μαζί κι εγώ εξακολουθώ να προσπαθώ να συνηθίσω το ροχαλητό, χωρίς να ξέρω αν τελικά θα τα καταφέρω.
Θα ήθελα να ακούσω παντρεμένους ανθρώπους που κοιμούνται ήδη σε χωριστά δωμάτια. Πώς είναι όταν αυτό έχει γίνει απλώς μέρος της ζωής σας; Και κυρίως, πώς σας φαίνεται εκείνη η στιγμή που λέτε καληνύχτα και πηγαίνετε ο καθένας αλλού;
