Χρειάστηκα τέσσερα χρόνια μετά το τέλος του γάμου μου για να νιώσω έτοιμος να ξαναβγώ ραντεβού. Κι αφού έφτασα επιτέλους εκεί, πέρασε άλλος ένας χρόνος χωρίς να βγω ούτε μία φορά. Εγώ νόμιζα πως το δύσκολο κομμάτι θα ήταν να αισθανθώ έτοιμος.
Είμαι 46 χρονών και ζω στην πρωτεύουσα της επαρχίας του Βόρειου Ακρωτηρίου. Με την πρώην γυναίκα μου χωρίσαμε πριν από πέντε χρόνια. Για το μεγαλύτερο μέρος αυτού του διαστήματος, δεν ένιωθα ότι μπορούσα να μπω σε άλλη σχέση. Δεν είχε νόημα να πιέζομαι ή να προσποιούμαι πως ήθελα κάτι για το οποίο δεν είχα διάθεση.
Σιγά σιγά αυτό άλλαξε. Άρχισε να μου φαίνεται όμορφη η ιδέα να γνωρίσω κάποια. Μπορούσα πια να φανταστώ τον εαυτό μου να βγαίνει ένα ραντεβού, να συζητάει, να βλέπει αν υπάρχει αμοιβαίο ενδιαφέρον. Δεν είχα κάποιο μεγάλο σχέδιο στο μυαλό μου. Ήθελα απλώς να κάνω μια αρχή.
Έναν χρόνο μετά, αυτή την αρχή ακόμα την περιμένω. Κι αυτό με έχει ξαφνιάσει περισσότερο απ’ όσο περίμενα. Είχα συνηθίσει να σκέφτομαι ότι πρώτα έπρεπε να βρω τη διάθεση. Δεν είχα σκεφτεί τόσο πολύ τι θα ακολουθούσε όταν τη βρω.
Βέβαια, μερικοί από τους συνηθισμένους τρόπους γνωριμίας δεν υπάρχουν ιδιαίτερα στην καθημερινότητά μου. Δεν πίνω, οπότε σπάνια πηγαίνω σε παμπ. Ούτε χρησιμοποιώ ουσιαστικά εφαρμογές γνωριμιών. Καταλαβαίνω ότι έτσι χάνω ευκαιρίες που ίσως έχουν άλλοι άνθρωποι. Το ότι το καταλαβαίνω, όμως, δεν σημαίνει πως ξέρω πού να στραφώ.
Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι πόση απόσταση υπάρχει ανάμεσα στο «θέλω να γνωρίσω κάποια» και στο να τη γνωρίσω πράγματι. Μου πήρε χρόνια να φτάσω στο πρώτο. Τώρα έχει περάσει ένας ολόκληρος χρόνος χωρίς ούτε ένα ραντεβού.
Δεν περιμένω να εμφανιστεί μια σχέση μόνο και μόνο επειδή εγώ νιώθω πλέον έτοιμος. Θα ήθελα όμως την ευκαιρία να καθίσω απέναντι από μια γυναίκα και να δούμε αν υπάρχει κάτι μεταξύ μας.
Όσοι ξαναρχίσατε να βγαίνετε χωρίς να περνάτε πολύ χρόνο σε παμπ ή σε εφαρμογές, πώς προέκυψε εκείνο το πρώτο ραντεβού;
