Βγαίνουμε εδώ και δύο μήνες. Έχω φτάσει πια στο σημείο που, όταν τον ρωτάω πώς πήγε η μέρα του, θέλω πραγματικά να ακούσω την απάντηση. Επίσημα, όμως, δεν είμαστε μαζί. Κι αυτή η εκκρεμότητα έχει αρχίσει να μπερδεύει κάτι που κανονικά μου βγαίνει αυθόρμητα: θέλω να τον φροντίσω όταν δυσκολεύεται.
Πρόσφατα μου είπε ότι έχει πιεστεί πολύ ψυχολογικά και συναισθηματικά. Δουλειά, προσωπικά θέματα, όλα έχουν μαζευτεί. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να πάρω το αυτοκίνητο, να πάω να τον αγκαλιάσω και να μείνω λίγο μαζί του. Δεν είχα έτοιμη κάποια φοβερή κουβέντα που θα του έλυνε τα προβλήματα. Ήθελα απλώς να έχει παρέα.
Μένει περίπου μία ώρα μακριά και στο σπίτι μου τα πράγματα είναι αρκετά αυστηρά. Δεν είναι εύκολο να τα παρατήσω όλα και να φύγω όποτε θέλω. Οπότε αυτό που μου φαινόταν πιο φυσικό ήταν και αυτό που δεν μπορούσα εύκολα να κάνω.
Σκέφτηκα τότε να του στείλω φαγητό. Κάτι μικρό και χρήσιμο, ένας τρόπος να του δείξω από μακριά ότι τον σκέφτομαι. Δεν ήθελε, όμως. Μου είπε ότι ένιωθε πως δεν άξιζε μια τέτοια κίνηση και ότι ντρεπόταν να τη δεχτεί. Το άφησα εκεί, γιατί δεν ήθελα η προσπάθειά μου να τον βοηθήσω να γίνει άλλη μία πίεση.
Του έχω πει ότι είμαι εδώ. Τον έχω ρωτήσει αν μπορώ να κάνω κάτι και του έχω ξεκαθαρίσει ότι καταλαβαίνω αν χρειάζεται χώρο. Τα εννοώ όλα αυτά, απλώς μου φαίνονται κάπως λίγα μπροστά στην αγκαλιά που θα ήθελα να του δώσω.
Αυτό που με κρατάει είναι ότι δεν ξέρω ακόμα πού πάμε εμείς οι δύο. Δεν θέλω να αρχίσω να δίνω όσα θα έδινα μέσα σε μια σταθερή σχέση, όσο εκείνος ακόμα σκέφτεται αν θέλει να είμαστε μαζί. Ακόμα κι η φράση «πράγματα που κάνει μια κοπέλα για το αγόρι της» μου ακούγεται άβολη. Το νοιάξιμο μου βγαίνει εύκολα. Το δύσκολο είναι να καταλάβω μέχρι πού μπορώ να φτάσω χωρίς να παραμερίζω εμένα.
Μου αρέσει και δεν θέλω να μετανιώσει που μου ανοίχτηκε. Ξέρω, όμως, πόσο εύκολα ξεπερνάω τα όριά μου όταν κάποιος με νοιάζει. Αφού δεν θέλει το φαγητό και δεν μπορώ εύκολα να πάω κοντά του, πώς μπορώ να του σταθώ αυτή τη στιγμή;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




