Έχω καλή δουλειά, δικό μου σπίτι και κοπέλα. Η ερωτική μας ζωή είναι καλή. Κι όμως, εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια πληρώνω για σεξ. Δεν υπάρχει κάποιο κενό στη σχέση μου που να το εξηγεί, όσο κι αν θα βόλευε μια τέτοια εξήγηση.
Όλα ξεκίνησαν στο Σικάγο, στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ήμουν δεκαοχτώ και τελείωνα τον καφέ μου μετά το φαγητό σε ένα Golden Nugget, όταν με πλησίασε μια μεσήλικη γυναίκα. Πιάσαμε κουβέντα, μου έκανε κομπλιμέντα και κάποια στιγμή μου πρότεινε να πάμε μαζί για είκοσι ευρώ. Της είπα ότι είχα μόνο δέκα. Δέχτηκε και πήγαμε στο σπίτι της.
Την ξαναείδα πολλές φορές μέσα στον επόμενο χρόνο. Τώρα που το σκέφτομαι, δεν πιστεύω ότι το έκανε επαγγελματικά. Η εντύπωσή μου είναι πως ήταν μια γυναίκα που χρειαζόταν χρήματα. Τότε, όμως, μου είχε μείνει κυρίως το πόσο εύκολα ένας συνηθισμένος καφές μπορούσε να καταλήξει σε κάτι κρυφό.
Αργότερα άρχισα να περνάω με το αυτοκίνητο από περιοχές όπου γυναίκες έψαχναν πελάτες στον δρόμο. Υπήρχε μια γνώριμη διαδικασία: ένα βλέμμα, σταματούσα στην άκρη, λέγαμε ονόματα που κανείς μας δεν ήταν υποχρεωμένος να πιστέψει. Κάποιες είχαν δικούς τους αυτοσχέδιους τρόπους να ελέγχουν μήπως ήμουν αστυνομικός με πολιτικά. Αν αυτοί οι έλεγχοι αποδείκνυαν οτιδήποτε, δεν ξέρω. Απλώς ήταν μέρος της συνεννόησης.
Με τραβούσαν η αμεσότητα και η ποικιλία. Δεν δυσκολευόμουν να γνωρίσω γυναίκες και συνήθως είχα σχέση. Παρ’ όλα αυτά, επέστρεφα. Αν κάποια άρχιζε να αναγνωρίζει το αυτοκίνητό μου και να περιμένει ότι θα σταματήσω, μερικές φορές άλλαζα περιοχή. Δεν αναζητούσα την οικειότητα.
Μία συνάντηση ξεπέρασε τα όρια των υπόλοιπων. Είχα οδηγήσει περίπου σαράντα πέντε λεπτά και σταμάτησα για την ανάγκη μου. Με πλησίασε μια γυναίκα που είχα ξανασυναντήσει, με ρώτησε αν θα άφηνα φιλοδώρημα και πρότεινε κάτι ασυνήθιστο, σχετικό με αυτό που έκανα εκείνη τη στιγμή. Συμφώνησα. Κράτησε λίγα λεπτά, αλλά το ότι ήταν τόσο ταμπού το κράτησε στη μνήμη μου.
Μέσα σε όλες αυτές τις δεκαετίες, απ’ όσο γνωρίζω, δεν κόλλησα κάποια λοίμωξη, δεν με λήστεψαν, δεν με σταμάτησε η αστυνομία και καμία κοπέλα μου δεν ανακάλυψε το μυστικό. Το λέω τύχη. Ξέρω τι λέει για μένα το ότι συνεχίζω, και εξακολουθεί να μου αρέσει.
Ύστερα ήρθε το ίντερνετ —το Craigslist, το Backpage και όλα τα υπόλοιπα— και οι συναντήσεις έγιναν πιο εύκολες. Από εκεί αρχίζει το επόμενο κομμάτι της ιστορίας.
