Όταν ένας άντρας θέλει να κοιμηθεί μαζί μου, δεν το παίρνω αυτόματα σαν κομπλιμέντο. Μερικές φορές νιώθω απλώς ότι μου ανακοινώνει τι θέλει και περιμένει να το υποδεχτώ σαν να μόλις άκουσα κάτι υπέροχο για τον εαυτό μου.
Καταλαβαίνω ότι είναι ωραίο να σε επιθυμούν. Όταν μου αρέσει κι εμένα ο άλλος, με προσέχει και τον νοιάζει αν περνάω καλά, ναι, το νιώθω πολύ διαφορετικά. Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί το ενδιαφέρον του, από μόνο του, υποτίθεται ότι πρέπει να μου ανεβάσει την αυτοπεποίθηση.
Ειδικά αν με ξέρει ελάχιστα. Τι ακριβώς έχει δει σ’ εμένα για να νιώσω ότι με εκτιμά; Δεν ξέρω ακόμα αν του αρέσει η παρέα μου, αν σέβεται τα όριά μου ή αν έχει περιέργεια να με γνωρίσει πέρα από το ενδεχόμενο να κάνουμε σεξ. Η έλξη του απαντά σε μία ερώτηση. Αφήνει όμως αρκετές άλλες ανοιχτές.
Κι έπειτα, έχει σημασία τι θα πάρω κι εγώ από αυτή την εμπειρία. Αν η δική του ευχαρίστηση θεωρείται δεδομένη προτεραιότητα και η δική μου κάτι που μπορεί να προκύψει, γιατί να ενθουσιαστώ; Το ότι με θέλει δεν σημαίνει πως υπάρχει αμοιβαιότητα. Ούτε ένα δείπνο την εξασφαλίζει.
Οι φίλες μου με παροτρύνουν να βγω, να χαλαρώσω, να περάσω καλά. Ξέρω ότι το λένε με καλή πρόθεση. Ακούω όμως για περιστασιακές συναντήσεις, καταστάσεις χωρίς ξεκάθαρους όρους και λίγα μηνύματα ανάμεσα στα ραντεβού, και δεν ζηλεύω. Τρία μηνύματα μέσα στην εβδομάδα κι ένα πιάτο μακαρόνια δεν μου ακούγονται ιδιαίτερα δελεαστικά.
Αυτό που με κουράζει είναι ότι η έλλειψη ενθουσιασμού μου συχνά μεταφράζεται σε πίκρα. Λες και, αφού δεν κυνηγάω την αντρική προσοχή, μάλλον παραπονιέμαι επειδή δεν έχω αρκετή. Κι άντε μετά να εξηγήσω ότι απλώς δεν θέλω αυτό που μου προσφέρεται.
Δεν λέω ότι το περιστασιακό σεξ δεν μπορεί να είναι απολαυστικό. Ούτε χρειάζεται κάποια άλλη τη δική μου έγκριση για να το χαίρεται. Μιλάω για το πώς νιώθω εγώ όταν το ενδιαφέρον κάποιου αρχίζει και τελειώνει στο σώμα μου. Αν δεν τον απασχολεί ποια είμαι και τι μου αρέσει, ποιο ακριβώς είναι το κομπλιμέντο; Το αναρωτιέται καμιά άλλη αυτό;
