Αυτή την εβδομάδα ο καλύτερός μου φίλος με ρώτησε για το παρελθόν μας και, επιτέλους, του απάντησα ειλικρινά. Χωρίς να έχω πιει. Χωρίς να αφήσω στον εαυτό μου το συνηθισμένο περιθώριο να πω μετά ότι δεν το εννοούσα.
Του είπα πως ένα κομμάτι μου ήταν πάντα ερωτευμένο μαζί του.
Είμαστε και οι δύο 22 και είμαστε κολλητοί από το δημοτικό. Μέσα στα χρόνια υπήρξαν τόσες στιγμές που παραλίγο να γίνουμε κάτι άλλο, ώστε δυσκολεύομαι πια να ξεχωρίσω τη φιλία μας από αυτή την πιθανότητα. Με ξέρει μέσα απ’ όλα όσα έχω περάσει. Κάποιες φορές με καταλάβαινε καλύτερα απ’ όσο καταλάβαινα εγώ τον εαυτό μου.
Μια ανάμνηση μου έχει μείνει ιδιαίτερα έντονα. Πριν από χρόνια, στο σπίτι ενός φίλου, αποκοιμήθηκα ακουμπώντας πάνω του. Θυμάμαι πόση ασφάλεια ένιωθα, πόσο ένιωθα ότι με αγαπούσαν. Εκεί κατάλαβα τι αισθανόμουν, παρόλο που μετά πέρασα πολύ καιρό προσπαθώντας να το αποφύγω.
Αυτό γινόταν συνέχεια. Καταλάβαινα ότι ήθελα κάτι περισσότερο, φοβόμουν και τον απομάκρυνα. Μερικές φορές έπινα και μου ξέφευγε κάτι, αλλά την επόμενη μέρα έκανα πίσω. Με τρόμαζε να το πω. Ακόμα περισσότερο με τρόμαζε το μετά, όταν εκείνος θα το ήξερε κι εγώ δεν θα μπορούσα να το πάρω πίσω.
Στο μεταξύ, συνεχίζαμε να είμαστε κολλητοί. Του έλεγα για κάθε καινούριο αγόρι στη ζωή μου κι εκείνος μου έλεγε για κάθε καινούρια κοπέλα. Όταν χρειαζόμουν μια συμβουλή, εκείνον έπαιρνα τηλέφωνο. Ήταν ο άνθρωπος που εμπιστευόμουν και που δεν άντεχα στην ιδέα να χάσω.
Όταν του το παραδέχτηκα λοιπόν, δεν είχα κάποιο σχέδιο. Απλώς είπα επιτέλους κάτι που κρατούσα μέσα μου χρόνια.
«Και τι σημαίνει αυτό;» με ρώτησε.
Του είπα ότι δεν ξέρω. Ακόμα δεν έχω ξεκαθαρίσει αρκετά όσα νιώθω για να είμαι σε θέση να ξεκινήσω σχέση μαζί του. Ήθελα να το ξέρει, αλλά δεν του ζητούσα κάτι και δεν ήθελα να τον πιέσω.
Αν ο τρόπος να παραμείνω στη ζωή του είναι να συνεχίσουμε ως κολλητοί, μπορώ να το δεχτώ. Η σκέψη ότι μπορεί να τον χάσω με πονάει περισσότερο από το να τον αγαπάω χωρίς ανταπόκριση.
Εκεί το αφήσαμε. Για πρώτη φορά ύστερα από πάνω από δέκα χρόνια, επιτρέπω στον εαυτό μου να το πει καθαρά: τον αγαπάω. Εκείνος δεν νιώθει το ίδιο. Και τώρα το είπα κι εδώ.
