Το περασμένο Σάββατο πήγα σπίτι της για φαγητό. Βγαίνουμε εδώ και πέντε μήνες. Εγώ είμαι 58, εκείνη 56. Μου αρέσει που είναι τρυφερή, που έχει χιούμορ και που έχει φτιάξει τη ζωή της όπως τη θέλει. Εκείνο το βράδυ θα μπορούσα να είχα αρκεστεί σ’ αυτά. Πρόσεξα, όμως, ένα στραβό πορτάκι στην κουζίνα.
Τη ρώτησα αν ήθελε να του ρίξω μια ματιά. Είχε ήδη παραγγείλει μεντεσέδες. Μετά ανέφερε ότι το αμάξι της ήθελε λάστιχα. Ήξερα άνθρωπο. Είχε ήδη κλείσει ραντεβού. Αργότερα, καθώς καθόμασταν στη βεράντα, είδα ότι μια σανίδα είχε αρχίσει να μαλακώνει. Άρχισα να της εξηγώ πώς θα την άλλαζα.
Άφησε το ποτήρι της κάτω. «Να σε ρωτήσω κάτι; Έρχεσαι ποτέ εδώ μόνο και μόνο για να περάσουμε λίγη ώρα μαζί;» Το είπε τόσο ήρεμα που δεν ήξερα τι να της πω. Μου είπε ότι εκτιμά την πρόθεση, αλλά σχεδόν κάθε φορά βρίσκω από κάτι να φτιάξω, να μετακινήσω ή να αναλάβω. «Σε κάλεσα επειδή ήθελα να σε δω», είπε. «Μου φτάνει αυτό.»
Ύστερα από 29 χρόνια γάμου είχα συνηθίσει να δείχνω έτσι ότι νοιάζομαι. Αν η γυναίκα μου έλεγε ότι κάτι χάλασε, προσπαθούσα να το έχω φτιάξει πριν το ξαναπεί. Με τη γυναίκα που βλέπω τώρα περπατάμε και μου πιάνει το χέρι. Γελάει με τα χάλια αστεία μου. Τον περασμένο μήνα οδήγησε σαράντα λεπτά μετά τη δουλειά για να με βγάλει για φαγητό, επειδή είχα περάσει μια άσχημη μέρα. Κι εγώ ακόμα αναρωτιόμουν τι δουλειά μπορούσα να της κάνω για να νιώσω χρήσιμος.
Αύριο θα φάμε πάλι μαζί. Μαγειρεύει εκείνη, φέρνω εγώ γλυκό. Θα προσπαθήσω αυτή τη φορά να μη δω το σπίτι της σαν να με έστειλε η ασφαλιστική.
