Τη γνώρισα πριν από λίγους μήνες, σ’ ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Πιάσαμε κουβέντα και κάπως, μέσα σ’ ένα βράδυ, προλάβαμε να μιλήσουμε για τη ζωή, την πνευματικότητα, τη φιλοσοφία και την ποίηση. Πέρασαν ώρες χωρίς να το καταλάβω.
Μετά το ταξίδι κρατήσαμε επαφή. Στην αρχή μιλούσαμε με τις ώρες, σχεδόν μέρα παρά μέρα. Καμιά φορά της έστελνα κάτι που είχα γράψει για ένα θέμα που είχαμε πιάσει. Άμα είχαμε φάει τη μισή νύχτα μιλώντας για ένα ποίημα, μου φαινόταν φυσικό την επομένη να της στείλω δυο τρεις παραγράφους και να συνεχίσουμε από εκεί που είχαμε μείνει. Εμένα, τουλάχιστον, μου φαινόταν φυσικό.
Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι μου άρεσε και της το είπα. Δεν γίναμε ζευγάρι, κι όσο περνούσε ο καιρός ένιωθα πως όλο και πιο συχνά εγώ έβρισκα αφορμή να ξαναπιάσουμε κουβέντα. Τελικά αποφάσισα να το αφήσω. Ένα σύντομο αντίο θα έφτανε, αλλά στο μεταξύ μου είχε έρθει στο μυαλό ένα ποίημα.
Ήταν ενός γνωστού ποιητή και το πείραξα λίγο για να ταιριάζει με όσα είχαν γίνει μεταξύ μας. Έκανα και με μολύβι ένα σκίτσο από τη μέρα που γνωριστήκαμε και της τα έστειλα μαζί. Το ποίημα, παρεμπιπτόντως, ήταν μεγάλο. Και μόνο του ήθελε τόσο σκρολάρισμα που το κινητό σού έδειχνε στο πλάι εκείνη τη μικρή μπάρα.
Όσο το ετοίμαζα, μου άρεσε που είχα βρει έναν τρόπο να της πω τι μου είχε μείνει από εκείνη τη μέρα. Αφού το έστειλα, άρχισα να φαντάζομαι πώς θα ήταν να το ανοίγει εκείνη. Η κοπέλα που κάποτε μιλούσε μαζί μου με τις ώρες τώρα μου μιλούσε πολύ πιο αραιά, κι εγώ μόλις της είχα στείλει κάτι που ήθελε κάμποση ώρα για να το διαβάσει.
Εσείς πώς θα το παίρνατε αν σας έστελνε κάτι τέτοιο ένας τύπος που ακόμα γνωρίζετε; Θα διαβάζατε όλο το ποίημα; Και πόσο θα εξαρτιόταν αυτό από το αν, πριν καν δείτε το μήνυμα, ελπίζατε να σας γράψει;
