Είμαι 27 και είμαστε μαζί περίπου έναν χρόνο. Μπορώ να φανταστώ να κάνω οικογένεια με την κοπέλα μου. Μπορώ όμως να φανταστώ και τον εαυτό μου χωρίς σχέση, και η ιδέα με τραβάει. Την αγαπώ. Αυτό που δεν ξέρω είναι πώς γίνεται να θέλω τόσο διαφορετικά πράγματα για το μέλλον μου.
Μου φέρεται όμορφα, με νοιάζεται και δεν έχει κάνει κάτι κακό. Δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα που κάνω πως δεν βλέπω, κάτι που θα εξηγούσε εύκολα γιατί σκέφτομαι τον χωρισμό. Είναι καλή σύντροφος, και το εννοώ. Μόνο που οι λόγοι που έχω για να μείνω δεν έχουν διώξει την αμφιβολία.
Με δελεάζει η σκέψη ότι θα μπορούσα να ταξιδεύω, να γνωρίζω κόσμο και να αποφασίζω μόνος μου πώς θα ζήσω αυτά τα χρόνια. Ξέρω ότι μια σχέση δεν απαγορεύει ούτε τα ταξίδια ούτε τις καινούργιες παρέες. Άλλο όμως να θέλω να τα ζήσω αυτά μαζί της κι άλλο να θέλω ένα διάστημα που θα σκέφτομαι μόνο για μένα, χωρίς να συνυπολογίζω τη ζωή μας ως ζευγάρι. Δεν έχω ξεκαθαρίσει ποιο από τα δύο μου λείπει.
Από την άλλη, δεν ονειρεύομαι μόνο ελευθερία. Θέλω κάποτε μια σταθερή σχέση και οικογένεια. Όχι απλώς επειδή μεγαλώνω και θεωρώ ότι έτσι πρέπει. Τα θέλω κι αυτά, και μπορώ να τη φανταστώ δίπλα μου σε αυτή τη ζωή. Δεν είναι απλώς η κοπέλα που τυχαίνει να έχω τώρα, ενώ σκέφτομαι αόριστα το μέλλον.
Εκεί κολλάω: είμαι ευτυχισμένος ή έχω βολευτεί; Η λέξη «βολεύτηκα» ακούγεται κάπως άδικη όταν μιλάω για έναν άνθρωπο που αγαπώ και με φροντίζει. Δεν είναι λίγο αυτό. Δεν θέλω να το υποτιμήσω επειδή μου είναι οικείο. Ούτε όμως μπορώ να απαντήσω στο τι νιώθω εγώ απαριθμώντας πόσο καλή είναι εκείνη.
Ίσως περιμένω μια απόλυτη σιγουριά που καμία πραγματική σχέση δεν μπορεί να μου δώσει. Αν αφοσιωνόμουν περισσότερο, μπορεί να έβλεπα τι μπορούμε να χτίσουμε μαζί. Ίσως πάλι αυτή η αμφιβολία επιμένει επειδή δεν θέλω αρκετά τη συγκεκριμένη σχέση, όσο κι αν εκείνη δεν φταίει σε τίποτα. Ο χωρισμός θα μπορούσε να ανοίξει χώρο για μια ζωή που επιθυμώ. Θα μπορούσε όμως και να μου στερήσει μια καλή σύντροφο για χάρη μιας ελευθερίας που έχω ωραιοποιήσει στο μυαλό μου.
Γι’ αυτό θέλω να ακούσω άντρες που έχουν βρεθεί στην ίδια θέση, ειδικά μεγαλύτερους από μένα. Όσοι έμειναν ένιωσαν τελικά πιο σίγουροι ή συνέχισαν να αναρωτιούνται; Κι όσοι έφυγαν, τι κατάλαβαν όταν η ζωή χωρίς σχέση έπαψε να είναι ενδεχόμενο και έγινε καθημερινότητα; Δεν περιμένω να προβλέψουν τη δική μου ζωή. Με ενδιαφέρει τι είδαν αργότερα που δεν μπορούσαν να δουν όσο βρίσκονταν μέσα στο δίλημμα.
Εγώ ακόμη δεν έχω αποφασίσει. Δεν θέλω να χάνει τον χρόνο της όσο περιμένω να νιώσω απόλυτα σίγουρος. Αλλά δεν ξέρω αν αυτή η σιγουριά είναι κάτι που χρειάζομαι για να συνεχίσω ή κάτι που περιμένω να μου δώσει μια καλή σχέση.
