Μετά από 45 μέρες που βγαίναμε ως κάτι παραπάνω από φίλοι, μου είπε πως δεν μπορούσε να με ερωτευτεί. Με έβλεπε σαν καλή του φίλη. Εγώ είχα χρειαστεί δύο χρόνια για να βρω το θάρρος να του πω ότι μου άρεσε. Κι εκεί που επιτέλους το είχα παραδεχτεί, έπρεπε να ξαναγυρίσουμε στη φιλία.
Είμαι 24 κι εκείνος 25. Κάναμε στενή παρέα στη σχολή για τρία χρόνια και έχουμε κοντινούς αριθμούς στον κατάλογο των φοιτητών. Όσο ήμασταν φίλοι, αυτό δεν με απασχολούσε. Τώρα όμως σημαίνει ότι δεν μπορούμε απλώς να χωρίσουμε και να χαθούμε. Στη σχολή εξακολουθούμε να έχουμε επαφή, έστω τυπική.
Τα δύο από αυτά τα χρόνια τον ήθελα κρυφά. Τον θεωρούσα πολύ πάνω από μένα και πίστευα ότι δεν είχα ελπίδες μαζί του. Η φιλία, τουλάχιστον, ήταν κάτι που μπορούσα να κρατήσω. Θα τον είχα κοντά μου χωρίς να ρισκάρω να ακούσω πως δεν με έβλεπε ερωτικά. Ήξερα επίσης ότι του άρεσε μια άλλη κοπέλα, η οποία τον είχε απορρίψει. Είχα αρκετούς λόγους να μη μιλήσω.
Μόνο που εκείνος με ρωτούσε. Μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια με ρώτησε τέσσερις φορές αν ένιωθα κάτι γι’ αυτόν, και μάλιστα όχι έτσι, πεταχτά. Εγώ το αρνιόμουν κάθε φορά. Στην τελευταία ερώτηση, τελικά, είπα την αλήθεια.
Μου είπε ότι κι εκείνος ένιωθε κάτι, αλλά δεν ήταν σίγουρος. Πρότεινε να γνωριστούμε και αλλιώς, πέρα από τη φιλία. Εκεί που θεωρούσα ότι δεν θα γινόταν ποτέ τίποτα μεταξύ μας, ξαφνικά μπορούσαμε να το δοκιμάσουμε.
Δεν μου είχε υποσχεθεί ότι θα με ερωτευόταν. Το ξέρω. Αλλά δεν ξεκινούσαμε με τα ίδια συναισθήματα. Εκείνος ήθελε να δει τι θα προέκυπτε. Εγώ ζούσα επιτέλους κάτι που ήθελα εδώ και χρόνια. Οι ίδιες 45 μέρες δεν σήμαιναν απαραίτητα το ίδιο και για τους δυο μας.
Έχει περάσει ένας μήνας από τότε που το σταμάτησε. Δεν μπορώ να τον κατηγορήσω ότι με κορόιδεψε, κι αυτό με μπερδεύει ακόμα περισσότερο. Από την αρχή είχε πει ότι δεν ήταν σίγουρος και, όταν είδε ότι δεν ερωτευόταν, μου το είπε. Καταλαβαίνω ότι ήταν ειλικρινής. Παρ’ όλα αυτά, πονάω που με έκανε να παραδεχτώ εκείνο που τόσο καιρό έκρυβα και τελικά μείναμε εδώ.
Κι εγώ αλλάζω διάθεση συνέχεια. Για κάποιες ώρες είμαι σχεδόν χαρούμενη: σκέφτομαι ότι έχω καλά πράγματα στη ζωή μου, ότι δεν χρειάζομαι μια σχέση για να αξίζω και ότι δεν έκανε κάτι κακό επειδή μου μίλησε ειλικρινά. Ύστερα χάνω αυτή τη σιγουριά, βάζω τα κλάματα και αναρωτιέμαι τι μου έλειπε. Το ότι καταλαβαίνω τι συνέβη δεν σημαίνει ότι έπαψα να το παίρνω προσωπικά.
Θα ήθελα μια ξεκάθαρη εξήγηση για να πάψω να το γυρίζω στο μυαλό μου. Ξέρω όμως μόνο όσα μου είπε. Δεν ξέρω γιατί αυτό που ένιωθε δεν έγινε ο έρωτας που περίμενα εγώ.
Στη σχολή κρατάμε πλέον τυπικές σχέσεις. Ξέρει ότι μου άρεσε, δεν χρειάζεται πια να το αρνούμαι. Μόνο που δεν έχω βρει ακόμα πώς να είμαι κοντά του, τώρα που νιώθω όλα αυτά και δεν μπορώ να τα ζήσω μαζί του.
