Υπάρχει ένα άτομο που βλέπω σχεδόν κάθε μέρα και θα ήθελα να του προτείνω να βγούμε. Ακόμα δεν το έχω κάνει. Πρώτα προσπαθώ να καταλάβω πώς τελειώνει κάτι που είχαμε συμφωνήσει να είναι χωρίς δέσμευση.
Είμαι 29 και εδώ κι έναν μήνα περίπου βγαίνω με μια γυναίκα στην ηλικία μου. Μου το είχε ξεκαθαρίσει από την αρχή: ήθελε κάτι χαλαρό. Είχε πολλές υποχρεώσεις και κάποια πράγματα στη ζωή της που ήθελε να ξεκαθαρίσει. Το δέχτηκα, παρόλο που εγώ ήξερα ήδη ότι ήθελα μια σταθερή, αποκλειστική σχέση.
Εκεί κάπως μπλέκεται το πράγμα. Άλλο να δέχεσαι να ξεκινήσεις έτσι και άλλο να σου αρκεί αυτό στην πορεία. Ένας μήνας δεν είναι πολύς καιρός, αλλά μου έφτασε για να δω ότι δεν θέλω να συνεχίσω για πολύ ακόμα με τους ίδιους όρους. Θέλω να μπορώ να χτίσω μια σχέση με έναν άνθρωπο που ψάχνει το ίδιο.
Δεν της ρίχνω το φταίξιμο. Δεν μου έταξε κάτι που μετά πήρε πίσω, ούτε με άφησε να πιστεύω ότι ήθελε δέσμευση. Το ότι αυτό δεν μου φτάνει δεν σημαίνει πως εκείνη έκανε κάτι λάθος.
Τώρα όμως υπάρχει και ένας συγκεκριμένος άνθρωπος που θα ήθελα να γνωρίσω καλύτερα. Δεν ξέρω αν θα προέκυπτε κάτι μεταξύ μας. Δεν έχω προτείνει καν να βγούμε. Απλώς, πριν κάνω αυτή την κίνηση, νιώθω πως θέλω να πω στη γυναίκα που βλέπω ότι αυτό που έχουμε δεν μου ταιριάζει πια.
Από την άλλη, αναρωτιέμαι μήπως δίνω μεγαλύτερες διαστάσεις απ’ όσες χρειάζεται. Αφού εκείνη ήθελε κάτι χωρίς δεσμεύσεις, μπορεί να μη θεωρεί απαραίτητη μια κουβέντα χωρισμού. Μπορεί πάλι να θέλει να ξέρει ότι εγώ δεν σκοπεύω να συνεχίσω. Δεν ξέρω τι από τα δύο ισχύει· το «χαλαρά» από μόνο του δεν μου δίνει απάντηση.
Ακόμα και η λέξη «χωρισμός» μου φαίνεται κάπως βαριά. Βγαίνουμε έναν μήνα και δεν είχαμε συμφωνήσει να έχουμε τη σχέση που εγώ θέλω. Δεν θέλω να παρουσιάσω αυτό που ζούμε σαν κάτι πιο σοβαρό απ’ ό,τι είναι. Θέλω απλώς να πω καθαρά ότι για μένα δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι.
Ούτε ζητάω την άδειά της για να βγω με άλλον άνθρωπο. Δεν υπάρχει καν μια καινούργια σχέση για να εγκρίνει ή να απορρίψει. Δεν θέλω να την αφήσω να νομίζει ότι συνεχίζουμε όπως πριν, ενώ εγώ αρχίζω να κοιτάζω αλλού.
Μάλλον θα της μιλήσω. Δεν ξέρω αν εκείνη θα θεωρήσει αναγκαία αυτή την κουβέντα. Και το ραντεβού που σκέφτομαι να ζητήσω παραμένει, προς το παρόν, μόνο σκέψη.
