Μερικές φορές, μόλις με βλέπει ο οδοντίατρός μου, τα μάτια του ανοίγουν λίγο περισσότερο. Μια ανεπαίσθητη κίνηση, κι εγώ έχω ήδη αρχίσει: χάρηκε που ήρθε μια ασθενής ή χάρηκε που είδε εμένα;
Είμαι 37 χρονών και συνήθως καταλαβαίνω πότε αρέσω σε έναν άντρα. Μαζί του, όμως, δεν βγάζω άκρη. Έχει μια γοητεία που με κάνει να απολαμβάνω υπερβολικά την προσοχή του. Ξέρω πως έτσι φέρεται σε όλους. Το ξέρω, το παραδέχομαι, κι ύστερα ψάχνω εκείνη τη μικρή διαφορά που θα σήμαινε ότι με βλέπει αλλιώς.
Αυτό με εκνευρίζει περισσότερο: καταλαβαίνω ότι μπορεί να βλέπω αυτό που θέλω να δω, αλλά δεν σταματάω. Η απλή εξήγηση είναι μπροστά μου. Είναι ένας γοητευτικός άνθρωπος που κάνει τη δουλειά του. Κι όμως, μια έκφρασή του για ένα δευτερόλεπτο αρκεί για να τα ξεχάσω όλα αυτά.
Όταν κάθομαι στην καρέκλα, γίνεται ακόμη πιο δύσκολο. Αναγκαστικά βρίσκεται πολύ κοντά μου. Το πόδι του ακουμπάει στο χέρι μου, το στήθος του στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου όσο δουλεύει. Για εκείνον μπορεί να είναι απλώς οι κινήσεις της εξέτασης. Εγώ αισθάνομαι κάθε άγγιγμα και τον προσέχω για λόγους που δεν έχουν σχέση με τα δόντια μου.
Το χέρι του κοντά στο χείλος μου, ο τρόπος που μου κρατάει απαλά το σαγόνι — δεν μου ξεφεύγει τίποτα. Δεν λέω ότι με φλερτάρει. Λέω πόσο θέλω να σημαίνουν κάτι όλα αυτά. Για μένα, η επίσκεψη έχει αποκτήσει ερωτική ένταση. Για εκείνον δεν ξέρω.
Μετά την επίσκεψη μπορώ να τα ξεχωρίσω. Όσο είμαι εκεί, όμως, δεν είναι εύκολο να δω τα πράγματα ψύχραιμα. Ο άντρας που μου αρέσει βρίσκεται δίπλα μου κι εκείνη την ώρα ασχολείται μαζί μου. Βρισκόμαστε τόσο κοντά επειδή είμαι ασθενής του, όχι επειδή έχουμε επιλέξει να έρθουμε κοντά έξω από το ιατρείο.
Κάπως έτσι καταλήγω να περιμένω από το επόμενο βλέμμα του μια απάντηση που δεν έρχεται. Δεν μου έχει προτείνει να βρεθούμε, δεν μου έχει πει ότι του αρέσω, δεν έχει γίνει κάτι που να μπορώ να το πω αμοιβαίο φλερτ. Φεύγω με εντυπώσεις. Κι εγώ, που συνήθως εμπιστεύομαι τον εαυτό μου σε αυτά, συνεχίζω να το σκέφτομαι πολύ περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα.
Μου μένει ένα ακόμη ραντεβού την επόμενη εβδομάδα. Θα ξανακαθίσω σε εκείνη την καρέκλα και θα έχω πάλι την προσοχή του. Δεν περίμενα να μου αρέσει τόσο.
