Ήταν γύρω στις τέσσερις το Σάββατο όταν είπα ότι θα κατέβαινα με το βιβλίο μου στο σαλόνι του ξενοδοχείου. Είχαμε πάρει πρωινό, είχαμε περπατήσει δίπλα στη θάλασσα, είχαμε χαζέψει στα μαγαζιά και είχαμε φάει μεσημεριανό. Μέχρι να βγούμε για βραδινό, υπήρχε χρόνος για λίγο διάβασμα. Έτσι το είχα υπολογίσει, τουλάχιστον.
Του πρότεινα να έρθει κι εκείνος, αν ήθελε. Του είπα μόνο να μην περιμένει πολλή κουβέντα από μένα. Έδειξε απογοητευμένος. Εκείνος νόμιζε πως είχαμε πάει εκδρομή για να περάσουμε χρόνο μαζί. Μα γι’ αυτό είχαμε πάει. Δεν περίμενα ότι θα χρειαζόταν να το εξηγήσω.
Είμαι 48, εκείνος 51, και βγαίνουμε λίγο περισσότερο από τρεις μήνες. Ήταν η πρώτη μας εκδρομή: δύο βράδια σε μια μικρή παραθαλάσσια πόλη. Ζούμε και οι δύο μόνοι μας εδώ και χρόνια. Το να περάσουμε ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο μαζί ήταν κάτι καινούργιο. Είχα χαρεί πολύ που θα πηγαίναμε και περνούσα υπέροχα. Η επιθυμία μου να ανοίξω ένα βιβλίο δεν σήμαινε ότι είχα αλλάξει γνώμη.
Από το προηγούμενο βράδυ, όμως, ήμασταν σχεδόν ασταμάτητα μαζί. Στο σπίτι έχω χρόνο για ησυχία χωρίς να χρειάζεται να το συζητήσω με κανέναν. Δεν δίνω εξηγήσεις κάθε φορά που θέλω να διαβάσω. Είχα ξεχάσει πως εκείνος δεν ήξερε ακόμα αυτή τη συνήθειά μου.
Τελικά έμεινα στο δωμάτιο. Δεν έγινε καβγάς και αργότερα περάσαμε πολύ όμορφα στο βραδινό. Εγώ, πάντως, δεν μπορούσα να ξεφορτωθώ την αίσθηση ότι είχα κάνει κάτι κακό. Σαράντα πέντε λεπτά ησυχίας ήθελα. Μου είχαν φανεί λίγα, μέχρι που άρχισα να νιώθω ενοχές γι’ αυτά.
Το συζητήσαμε στο αυτοκίνητο, στην επιστροφή. Μου είπε ότι είχε καταλάβει πως τον είχα βαρεθεί. Του εξήγησα ότι τέτοια μικρά διαλείμματα χρειάζομαι ακόμα κι όταν ταξιδεύω με την αδερφή μου ή με την πιο στενή μου φίλη. Μπορεί να περνάω θαυμάσια με κάποιον και πάλι να θέλω να διαβάσω λίγο μόνη μου. Εξάλλου, τον είχα καλέσει να έρθει. Αν ήθελα να τον αποφύγω, η πρόσκληση να με ακολουθήσει δεν ήταν και η καλύτερη αρχή.
Κατάλαβε τι εννοούσα. Εκείνος, όμως, είχε φανταστεί δύο μέρες που θα κάναμε τα πάντα μαζί. Εγώ είχα σκεφτεί ότι θα περνούσαμε ένα ωραίο Σαββατοκύριακο, χωρίς να θεωρώ αυτονόητο ότι θα είμαστε παρέα κάθε λεπτό. Κανείς μας δεν είχε πει στον άλλον τι περίμενε πριν φτάσουμε εκεί.
Θέλουμε και οι δύο να συνεχίσουμε να βγαίνουμε. Μάλιστα, μου έχει ήδη προτείνει άλλη μία εκδρομή, κι εγώ θέλω πολύ να πάω. Μόνο που πριν φύγουμε πρέπει κάπως να του πω ότι χρειάζομαι και λίγο χρόνο για μένα, χωρίς να νιώσει ότι δεν τον θέλω κοντά μου. Και χωρίς να φανεί ότι έχω ετοιμάσει ωρολόγιο πρόγραμμα για το πώς θα περάσουμε καλά.
