Όταν επιτέλους είπα στην αρραβωνιαστικιά μου πόσο δυστυχισμένος ένιωθα, μου απάντησε ότι εκείνη δεν είναι αρκετή για μένα κι ότι εγώ είμαι τέλειος. Δεν πιστεύω ούτε το ένα ούτε το άλλο. Προσπαθούσα να της μιλήσω για όσα δεν πήγαιναν καλά ανάμεσά μας, αλλά ένιωθα πως η κουβέντα είχε πάει αλλού.
Είμαι 38, εκείνη 35, και είμαστε μαζί πάνω από επτά χρόνια. Συγκατοικούμε και έχουμε κανονίσει να παντρευτούμε το επόμενο καλοκαίρι. Ο γάμος ήταν να γίνει φέτος, αλλά τον αναβάλαμε ύστερα από μια απώλεια στην οικογένειά της. Πλέον αμφιβάλλω όλο και περισσότερο αν πρέπει να γίνει.
Για χρόνια έλεγα στον εαυτό μου ότι οι υποχωρήσεις είναι μέρος μιας σχέσης. Άφησα χόμπι που αγαπούσα, επειδή δεν άρεσαν σε εκείνη. Δεν της αρέσει ιδιαίτερα ούτε η παρέα με άλλους ανθρώπους, κι έτσι σιγά σιγά περιορίστηκε σχεδόν όλη μου η κοινωνική ζωή. Προσαρμοζόμουν και δεν της έλεγα πόσο μου έλειπαν όλα αυτά. Νόμιζα ότι έτσι έκανα ό,τι μου αναλογούσε για να είμαστε καλά.
Θα το ένιωθα ίσως αλλιώς αν χτίζαμε μια καθημερινότητα που μας ευχαριστούσε και τους δύο. Όμως σπάνια κάνουμε πράγματα μαζί, η οικειότητα μεταξύ μας είναι σχεδόν ανύπαρκτη και νιώθω ότι ελάχιστα ενδιαφέρεται για το πώς είμαι. Όταν προσπάθησα να τη βάλω κι εκείνη στη διαδικασία των προετοιμασιών, δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μου είπε ότι πρέπει να συγκεντρωθεί στη δουλειά της. Εγώ ήθελα να δω ότι χαίρεται για το κοινό μας μέλλον.
Όταν της έκανα πρόταση γάμου, πριν από τέσσερα χρόνια, ήλπιζα ότι ο αρραβώνας θα άλλαζε και τα πράγματα μεταξύ μας. Δεν έγινε έτσι. Δυσκολεύομαι να το παραδεχτώ, αλλά περίμενα να διορθωθούν προβλήματα για τα οποία δεν της είχα καν μιλήσει. Είχα μάθει να τα αντιμετωπίζω όλα μόνος μου και στη σχέση μας έκανα το ίδιο. Προσπαθούσα περισσότερο, αντί να της εξηγήσω τι χρειαζόμουν. Πώς να απαντήσει σε παράπονα που δεν είχε ακούσει;
Τώρα που της μίλησα, μου είπε επίσης ότι έχω κολλήσει σε μια ιδέα, όπως μου συμβαίνει μερικές φορές, και ότι φέρομαι παιδιάστικα. Είπε ότι πρέπει να προσπαθήσουμε περισσότερο. Εμένα μου φάνηκε ότι την απασχολούσε πιο πολύ τι θα πουν οι φίλοι και οι συγγενείς παρά αυτά που της εξηγούσα. Δεν μπορώ όμως να ξέρω όλα όσα νιώθει εκείνη.
Εκείνο που με φοβίζει περισσότερο είναι η ανακούφιση που νιώθω όταν σκέφτομαι να χωρίσουμε. Φαντάζομαι να ασχολούμαι ξανά με όσα μου αρέσουν και να έχω κοινωνική ζωή, χωρίς να τα παραμερίζω σιωπηλά. Σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να είμαι πάλι ο εαυτός μου. Δεν έχουμε χωρίσει, αλλά δεν περίμενα να με ανακουφίζει τόσο αυτή η προοπτική.
Έχω τύψεις που εκείνη μαθαίνει μόλις τώρα όσα με βαραίνουν εδώ και χρόνια. Νιώθω πως μάλλον θέλω να χωρίσουμε πριν από τον γάμο, αλλά φοβάμαι μήπως με πείσει να μείνω. Εγώ ζω καιρό με όλα αυτά. Εκείνη τα άκουσε πρόσφατα. Δεν ξέρω ακόμα πόσο πρέπει να μετρήσει αυτή η διαφορά στην απόφασή μου.
