Την περασμένη εβδομάδα ο αρραβωνιαστικός μου πήρε μόνος του τηλέφωνο στον χώρο που είχαμε κλείσει για τον γάμο και άλλαξε την ημερομηνία. Όταν μου το είπε, δεν ήταν το μόνο που είχε κανονίσει χωρίς να με ρωτήσει.
Είχε προσθέσει στη λίστα πολλούς συγγενείς του και συναδέλφους του που σχεδόν δεν γνωρίζω. Το απλό δείπνο που θέλαμε για τη δεξίωση είχε γίνει μεγάλος μπουφές, μαζί με επιπλέον πρόγραμμα διασκέδασης. Δεν μου παρουσίαζε ιδέες για να τις συζητήσουμε. Τα είχε ήδη κλείσει.
Είμαι 29, εκείνος 31, και είμαστε αρραβωνιασμένοι δέκα μήνες. Είχαμε αφιερώσει εβδομάδες στις προετοιμασίες: πού θα γίνει ο γάμος, ποιους θα καλέσουμε, τι θα φάμε, πώς θα κυλήσει η τελετή. Είχαμε συμφωνήσει και οι δύο σε κάτι μικρό και χαμηλών τόνων, με τους κοντινούς μας συγγενείς και τους καλύτερούς μας φίλους. Πίστευα ότι όλη αυτή η συζήτηση σήμαινε πως είχαμε καταλήξει μαζί.
Μου εξήγησε ότι η μητέρα του έλεγε συνεχώς πως ο γάμος που σχεδιάζαμε ήταν υπερβολικά μικρός και θα ήταν ντροπή. Με πείραξε που το έβλεπε έτσι. Αλλά περισσότερο με τάραξε αυτό που είπε ο ίδιος: ήξερε ότι θα διαφωνούσα, γι’ αυτό φρόντισε πρώτα να τα κανονίσει.
Δεν είχε απλώς ξεχάσει να με ενημερώσει. Είχε προβλέψει την αντίδρασή μου και είχε προχωρήσει πριν προλάβω να πω τη γνώμη μου. Από εκεί που αποφασίζαμε μαζί, βρέθηκα να πρέπει να δεχτώ ένα σωρό αλλαγές που δεν είχα επιλέξει.
Του είπα ότι δεν μου άρεσε καθόλου αυτό που είχε οργανώσει και ότι ένιωθα πως οι επιθυμίες μου δεν μετρούσαν. Μου απάντησε ότι υπερβάλλω, ότι οι μεγάλοι γάμοι έχουν περισσότερο κέφι και ότι έπρεπε να κάνω έναν συμβιβασμό για την οικογένειά του. Με είπε και εγωίστρια, επειδή άφηνα μερικές μικρές αλλαγές να χαλάσουν μήνες προετοιμασίας.
Μόνο που για μένα δεν ήταν μικρές. Άλλη ημερομηνία, άλλοι καλεσμένοι, άλλη δεξίωση: ήταν σχεδόν όλα όσα είχαμε καθίσει να αποφασίσουμε. Δεν είχα πετάξει απλώς μια ιδέα κάποια στιγμή. Είχαμε κάνει συγκεκριμένο σχέδιο.
Οι γονείς του πήραν το μέρος του. Λένε ότι θα έπρεπε να τον ευχαριστώ που έχει αναλάβει όλο το άγχος. Ξέρω ότι ένας γάμος θέλει τρέξιμο. Δυσκολεύομαι όμως να νιώσω ευγνωμοσύνη όταν το αποτέλεσμα είναι μια γιορτή στην οποία δεν έχω συμφωνήσει και η αντίρρησή μου παρουσιάζεται ως επιπλέον μπελάς.
Του είπα ότι δεν νιώθω άνετα να παντρευτώ κάποιον που παίρνει μεγάλες αποφάσεις για τη ζωή μας χωρίς να με ρωτάει. Πια δεν μιλούσαμε μόνο για τις προετοιμασίες. Για μένα ήταν και θέμα του πώς θα ζήσουμε μαζί: να μπορώ να διαφωνώ πριν αποφασιστεί κάτι, χωρίς να πρέπει μετά να εξηγώ γιατί θα έπρεπε να με έχει ρωτήσει.
Έχω σταματήσει προς το παρόν όλες τις προετοιμασίες. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό για τον αρραβώνα μας. Εκείνος έχει αναστατωθεί και λέει ότι με αυτή μου την απόφαση βάζω σε κίνδυνο το μέλλον μας.
