Μοιραζόμαστε τους λογαριασμούς, κάνουμε σεξ, έχουμε μια κοινή ζωή με τον άντρα μου. Κι όμως, όσα με δυσκολεύουν περισσότερο τα κρατάω για μένα. Γι’ αυτό κολλάω κάθε φορά που ακούω άντρες να λένε πως δεν πρόκειται ποτέ να δείξουν τις αδυναμίες τους στη σύντροφό τους. Τι περιμένουν, τελικά, από αυτή τη σχέση;
Δεν εννοώ ότι πρέπει να λέμε κάθε σκέψη που περνάει από το μυαλό μας. Εννοώ τις αγωνίες, τις απογοητεύσεις, τις ανασφάλειες που μας απασχολούν μέσα στη μέρα. Μια γυναίκα μπορεί να ξέρει τι χρειάζεται ο σύντροφός της από το σούπερ μάρκετ και να μην έχει ιδέα τι τον ζορίζει. Να μοιράζονται την καθημερινότητά τους, χωρίς να νιώθουν ότι ο ένας ξέρει πραγματικά τον άλλο.
Καταλαβαίνω γιατί κάποιος προτιμά να μη μιλάει. Όταν αποκαλύπτεις τι σε πονάει, δίνεις στον άλλο κάτι που μπορεί να χρησιμοποιήσει εναντίον σου. Ένας φόβος που εκμυστηρεύτηκες μπορεί να γίνει επιχείρημα στον επόμενο καβγά. Και μόνο που υπάρχει αυτό το ενδεχόμενο, η σιωπή φαίνεται πιο ασφαλής. Γι’ αυτό κι εγώ δεν λέω πολλά στην οικογένειά μου. Δεν μπορώ μετά να κάνω πως η απόσταση μεταξύ μας είναι άσχετη με αυτό.
Το ότι καταλαβαίνω αυτή την άμυνα, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν μου κοστίζει. Ούτε στον άντρα μου ανοίγομαι ιδιαίτερα, ούτε νιώθω κοντά του. Κάνω κι εγώ αυτό που με προβληματίζει. Δεν μπορώ να περιμένω να ξέρει όσα κρατάω για μένα και μετά, επειδή δεν τα ξέρει, να βγάζω το συμπέρασμα ότι δεν νοιάζεται. Από την άλλη, η επιθυμία να έρθουμε πιο κοντά δεν αρκεί από μόνη της για να νιώσω ασφάλεια και να μιλήσω.
Άλλο, λοιπόν, να χρειάζεσαι χρόνο για να εμπιστευτείς κάποιον κι άλλο να έχεις αποφασίσει ότι δεν θα του ανοιχτείς ποτέ. Στην πρώτη περίπτωση η σχέση μπορεί να εξελιχθεί. Στη δεύτερη, μένουμε μαζί με την προϋπόθεση ότι κάποια πράγματα θα παραμένουν πάντα απέξω. Και αναρωτιέμαι αν το έχουν δεχτεί και οι δύο ή αν ο ένας περιμένει ακόμη κάτι που ο άλλος έχει αποκλείσει.
Το να εξηγήσω πώς νιώθω δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ζητάω από τον σύντροφό μου να μου λύσει το πρόβλημα. Δεν θα χρειαζόμουν απάντηση σε κάθε ανησυχία μου. Μερικές φορές θα μου αρκούσε να ξέρει ο άνθρωπος δίπλα μου γιατί πέρασα μια δύσκολη μέρα. Μπορεί μια κουβέντα να έχει όρια, χωρίς να απαγορεύεται ολόκληρο το θέμα. Το να κρατάμε κάποια πράγματα για τον εαυτό μας δεν είναι το ίδιο με το να μη μοιραζόμαστε τίποτα από όσα νιώθουμε.
Κι εδώ μπαίνει ένα ακόμη πιο άβολο ερώτημα: τι γίνεται αν μια γυναίκα νιώσει αυτή την οικειότητα με κάποιον άλλο; Μια γυναίκα μπορεί να νιώσει έλξη για έναν άντρα που της μιλάει ανοιχτά για τον εαυτό του, ειδικά αν αυτό της λείπει στο σπίτι. Αυτό δεν σημαίνει ότι μια σχέση εκτός γάμου γίνεται αυτομάτως αθώα. Η μοναξιά δεν απαντά από μόνη της στο τι θεωρείται συναισθηματική απιστία, ούτε ακυρώνει τα όρια που έχει συμφωνήσει ένα ζευγάρι.
Μπορώ να καταλάβω ότι για δύο ανθρώπους που θέλουν το ίδιο, το σεξ, η πρακτική στήριξη και η συντροφιά μπορεί να αρκούν. Δεν τα υποτιμώ. Με ανησυχεί όμως η σκέψη ότι με τον άντρα μου μπορεί να συνεχίσουμε να μοιραζόμαστε όλη μας την καθημερινότητα, ενώ εγώ δεν νιώθω ότι μπορώ να του ανοιχτώ περισσότερο. Δεν ξέρω τι θα μου έλεγε αν του το έθετα τόσο καθαρά.
