Βγαίνω εδώ και περίπου έξι εβδομάδες με μια γυναίκα 29 ετών. Έχουμε βγει πέντε φορές, επικοινωνούμε αρκετά σταθερά και, για να είμαι ειλικρινής, είναι η πρώτη φορά εδώ και καιρό που έχω ενθουσιαστεί πραγματικά με κάποια. Στο τελευταίο μας δείπνο, όμως, ανακάλυψα ότι οι προσωπικές μας συνομιλίες είχαν γίνει θέμα στην ομαδική της με τέσσερις φίλες της.
Αστειευόμασταν για το πόσο αμήχανοι ήμασταν όταν γνωριστήκαμε. Εκείνη γέλασε και είπε: «Έπρεπε να είχες δει τη συζήτηση για το αν ήσουν στ’ αλήθεια αγχωμένος ή αν προσπαθούσες απλώς να φανείς χαριτωμένος». Τη ρώτησα ποια συζήτηση εννοούσε. Τότε μου έδειξε την ομαδική συνομιλία της, φαινομενικά με την ιδέα ότι θα το έβρισκα αστείο.
Είχε στείλει στις φίλες της στιγμιότυπα από τις συνομιλίες μας: όταν της ζήτησα να βγούμε, όταν πρότεινα εστιατόρια, όταν προσπαθούσα να φλερτάρω. Λίγο ντροπιαστικό, αλλά όχι και το τέλος του κόσμου. Ύστερα είδα ένα μήνυμα που της είχα στείλει μετά το τρίτο μας ραντεβού.
Της είχα γράψει ότι, μετά από έναν δύσκολο χωρισμό, δεν είχα βγει πολύ με κάποια και ότι εξαιτίας αυτού μερικές φορές υπεραναλύω τα πράγματα. Δεν της ζητούσα να λύσει κάτι για μένα. Απλώς της είχα εκμυστηρευτεί κάτι προσωπικό, επειδή ένιωθα άνετα μαζί της.
Κι αυτό το μήνυμα είχε γίνει στιγμιότυπο. Μία φίλη της έγραψε ότι ήταν γλυκό που ήμουν ειλικρινής. Μια άλλη αναρωτήθηκε αν είχα ξεπεράσει την πρώην μου. Απ’ ό,τι φαινόταν, το είχαν συζητήσει αρκετά. Εγώ μετά σώπασα περισσότερο. Εκείνη το πρόσεξε και της είπα ότι δεν μου άρεσε να μοιράζεται προσωπικά μου μηνύματα.
Μου είπε ότι οι φίλες της είναι το δίκτυο υποστήριξής της και ότι όλοι συζητούν με τους φίλους τους για τα άτομα με τα οποία βγαίνουν. Σε αυτό συμφωνώ. Κι εγώ μιλάω καμιά φορά στον καλύτερό μου φίλο για τα ραντεβού μου. Αλλά άλλο να του πω «δεν ξέρω τι νιώθει για μένα» κι άλλο να του στείλω αυτολεξεί τα λόγια κάποιου για να τα αναλύσουν.
Μου ζήτησε συγγνώμη που με έκανε να νιώσω άβολα, αλλά φάνηκε ειλικρινά έκπληκτη που με ενόχλησε. Δεν θέλω να της πω τι επιτρέπεται να λέει στις φίλες της. Απλώς δεν μου αρέσει η ιδέα ότι κάθε αμήχανο ή ευάλωτο πράγμα που λέω μπορεί να καταλήξει να συζητιέται από άλλους τέσσερις ανθρώπους.
Δεν ξέρω αν πρέπει να θεωρήσω φυσιολογικό να μοιράζεται κανείς τέτοια στιγμιότυπα όταν βγαίνει με κάποιον ή αν είναι λογικό να της ζητήσω να μην κοινοποιεί τα προσωπικά μας μηνύματα. Και θέλω να βρω τρόπο να το συζητήσω χωρίς να ακουστεί σαν να προσπαθώ να την απομακρύνω από τις φίλες της.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




