Έξι μήνες γάμος, ένας σκύλος και μια περίεργη παραμονή
Έξι μήνες παντρεμένοι. Ωραίος γάμος, κοινά σχέδια, και ο Ρίκο – ο σκύλος μας – να έχει πάρει τον ρόλο του μόνιμου τρίτου μέλους της οικογένειας. Αν με ρωτούσες πριν λίγο καιρό, θα σου έλεγα ότι «πάμε καλά».
Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Ο κόσμος έξω ετοιμάζεται για πυροτεχνήματα, σαμπάνιες και αγκαλιές. Εγώ είμαι στον καναπέ με τον Ρίκο κι έχω μια αίσθηση ότι κάτι δεν κολλάει.
Τα «μαθήματα γιόγκα»
Τους τελευταίους μήνες, η συμπεριφορά της γύρω από τον πρώην της ήταν λίγο… αλλόκοτη. Εγώ το έβαζα στο συρτάρι «μην είσαι υπερβολικός, έχετε παρελθόν».
Μέχρι που έπεσα πάνω στα μηνύματα για τα «μαθήματα γιόγκα». Πολύ ενθουσιασμός, πολύ ανυπομονησία, πολλά «ανυπομονώ να σε δω». Μόνο που αυτό δεν ήταν μήνυμα για χαλαρωτικές ασκήσεις και στρώματα, ήταν κανονικό ραντεβού με άλλον.
«Είσαι τόσο παρανοϊκός»
Όταν το έθιξα, η απάντηση ήταν η κλασική: «Είσαι τόσο παρανοϊκός». Θυμός, ένταση, επίθεση.
Κι όμως, εγώ δεν έψαχνα αφορμή για καβγά. Ήθελα απλώς αυτό που νομίζαμε ότι χτίζουμε: μια ζωή μαζί, με εμπιστοσύνη, γέλιο και έναν σκύλο που να μας κοιτάει και τους δύο χωρίς να αγχώνεται για τίποτα.
Πυροτεχνήματα απ’ έξω, βαβούρα από μέσα
Καθώς έξω ακούγονταν τα πρώτα πυροτεχνήματα, εγώ ήμουν στον καναπέ με τον Ρίκο, να τον χαϊδεύω και να σκέφτομαι ότι το μόνο σταθερό εκείνη τη στιγμή στο σπίτι ήταν ο σκύλος.
Όλοι οι άλλοι μετράνε αντίστροφα για «καλή χρονιά». Εγώ απλά σκεφτόμουν ότι η δική μου χρονιά θα ξεκινήσει με κούτες.
Η επόμενη μέρα
Δεν έχω μεγάλες ατάκες τύπου «ποτέ ξανά» ή «έσβησα τον παλιό μου εαυτό». Η επόμενη μέρα θα έχει κάτι πολύ απλό: θα μαζέψω τα πράγματά μου και θα φύγω.
Όχι μόνο από το σπίτι, αλλά κι από το σενάριο που είχα στο κεφάλι μου για το πώς θα ήταν ο γάμος μας. Το μέλλον που είχαμε φανταστεί μαζί μάλλον θα γραφτεί αλλού.
Αν κάτι κρατάω από αυτή την παραμονή; Ότι δεν χρειάζεται να περιμένεις την αλλαγή του χρόνου για να αλλάξεις σελίδα. Αρκεί μια στιγμή αλήθειας – και ένας σκύλος στον καναπέ για παρέα.