Αχ, η ζωή! Τη μια στιγμή νομίζεις ότι έχεις βρει τη μόνιμη θέση σου στο τρενάκι των σχέσεων, και την επόμενη σε πετάει σε μια στροφή με πινακίδα «δέκα χρόνια μετά» κολλημένη στην πλάτη σου. Εκεί βρέθηκα κι εγώ, στα 40 μου, να προσπαθώ να ξαναβρώ τον ρυθμό μου στη σκηνή των ραντεβού, μετά από μια δεκαετία σε σχέση που έμοιαζε με διαρκείας – μέχρι που έληξε απότομα.
Ο “υπέροχος” άντρας
Κι έπειτα γνώρισα εκείνον. Είχε γοητεία, χιούμορ και ένα χαμόγελο που θα μπορούσε να φωτίσει ακόμα και το πιο μουντό δωμάτιο. Ο ιδανικός σύντροφος για να ξαναμπείς στο παιχνίδι. Όμως, η πραγματικότητα είχε άλλη άποψη. Γιατί κάθε φορά που τον κοιτούσα, το μυαλό μου δεν έλεγε «αχ, πεταρίζω σαν πεταλούδα», αλλά «ωχ, φίλε μου, κι εσύ χτύπησες το τζάκποτ της γήρανσης».
Η αντίθεση των εποχών
Βλέπετε, το μυαλό μου ακόμη νομίζει ότι είμαι 25, όπου η «γήρανση» σήμαινε απλώς να μην μπορείς να βγάλεις τρία ξενύχτια στη σειρά. Τώρα, το σώμα μου θυμίζει σε κάθε βήμα ότι οι μέρες των κλαμπ και των μαραθώνιων ποτών έχουν δώσει τη θέση τους σε βραδιές Netflix, θερμοφόρες και συζητήσεις για ασφάλειες υγείας.
Η νέα κανονικότητα
Κι όμως, υπάρχει κάτι παράξενα όμορφο σε όλο αυτό. Ναι, μπορεί να κοιτάμε ο ένας τον άλλο και να βλέπουμε τις ρυτίδες να κάνουν πάρτι. Αλλά μαζί με αυτές έρχονται και συζητήσεις πιο ώριμες, πιο αληθινές. Δεν υπάρχει το ψεύτικο άγχος των 20s, ούτε η πίεση να εντυπωσιάσεις με μεγάλες χειρονομίες. Τώρα το ραντεβού σημαίνει να μαγειρέψεις μαζί ένα καλό φαγητό και να αντέξεις να γελάς με τις ίδιες αστείες ατάκες ξανά και ξανά.
Το συμπέρασμα
Η επανένταξη στη σκηνή των ραντεβού στα 40 είναι σαν να μπαίνεις σε ένα θεατρικό έργο που άλλαξε σκηνοθέτη και σκηνικό όσο έλειπες. Χρειάζεται χρόνο να προσαρμοστείς, αλλά σύντομα καταλαβαίνεις ότι η παράσταση μπορεί να είναι ακόμη πιο απολαυστική από την πρώτη φορά. Γιατί το παιχνίδι μπορεί να άλλαξε, αλλά η αγάπη –με τις ρυτίδες και τις ατέλειες της– παραμένει η πιο συναρπαστική πλοκή.