Α, τα ραντεβού…
Αυτός ο απολαυστικός χορός όπου παριστάνεις ότι είσαι πιο κουλ, πιο έξυπνη και –για κάποιον λόγο– με πιο σταθερό στομάχι απ’ όσο πραγματικά έχεις. Καλώς ήρθατε στην ιστορία του πώς κατάφερα να υποδυθώ την αυτοπεποίθηση σε ένα ραντεβού και να γίνω, κατά τύχη, εκείνο το κορίτσι.
Ο χορός του φαγητού
Το ραντεβού ξεκίνησε με τον πιο ρομαντικό τρόπο: περιμένοντας μισή ώρα για τραπέζι σε ένα υπερπλήρες, μοδάτο εστιατόριο. Από εκείνα όπου η μερίδα είναι μισή μπουκιά, αλλά ο τίτλος του πιάτου χωράει άνετα σε διπλωματική εργασία. Έκανα τη χαλαρή και έδειξα ένα πιάτο με όνομα σχεδόν απαγορευτικό για ανθρώπινη προφορά.
«Η δεσποινίς θα πάρει το… ε…», ψέλλισε εκείνος, στραβοκοιτάζοντας το μενού λες και ήταν πίνακας του Μονέ.
«Καθαρτικό», απάντησα με μια αυτοπεποίθηση που μόνο η μετέπειτα λύπη μου μπόρεσε να ξεπεράσει.
Όταν η αυτοπεποίθηση σημαίνει ρίσκο στο στομάχι
Κατέβασα το πιάτο μου με χαμόγελο που έλεγε «όλα καλά», παρόλο που τα μάτια μου φώναζαν «βοήθεια». Στην προσπάθειά μου να δείξω κοσμογυρισμένη και ατάραχη, είχα επιλέξει το διατροφικό ισοδύναμο της ρωσικής ρουλέτας. Γιατί τίποτα δεν λέει «είμαι σε ραντεβού» όσο ένα φαγητό που μπορεί να βάλει το έντερο σε δοκιμασία.
Τα απρόσμενα κέρδη της προσποίησης
Κάπου στη μέση του γεύματος, κατάλαβα ότι το να προσποιούμαι αυτοπεποίθηση δεν είχε να κάνει τόσο με το να τον εντυπωσιάσω, όσο με το να πείσω εμένα την ίδια ότι μπορώ να τα καταφέρω. Η αλήθεια είναι πως δεν το είχα ξανακάνει. Αλλά, παριστάνοντας ότι είμαι το άτομο που τρώει «Καθαρτικό» στο πρώτο ραντεβού, έμαθα κάτι σημαντικό: όταν παίζεις καλά τον ρόλο, καμιά φορά αρχίζεις κι εσύ να τον πιστεύεις.
Ο συνοδός μου, εντελώς ανυποψίαστος για την εσωτερική μου πάλη, έδειχνε γοητευμένος. Μάλιστα με συνεχάρη για το «περιπετειώδες πνεύμα» μου – απόδειξη ότι καμιά φορά η μπλόφα περνάει για γενναιότητα.
Από την προσποίηση στην αυτογνωσία
Μέχρι το τέλος της βραδιάς, ήμουν εκείνο το κορίτσι. Εκείνη που μπορούσε να παραγγείλει τα πάντα και να μείνει ψύχραιμη, την ώρα που από μέσα της αναρωτιόταν αν το πρώτο πράγμα που θα ακολουθήσει θα είναι το σεξ ή μια απελπισμένη κούρσα προς την πλησιέστερη τουαλέτα.
Και τότε πήρα το μάθημά μου: αν μπορείς να προσποιηθείς την αυτοπεποίθηση με ένα πιάτο που λέγεται «Καθαρτικό», δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα στη ζωή που δεν μπορείς να μπλοφάρεις.
Δεν την προσποιούμουν πια την αυτοπεποίθηση. Την καλλιεργούσα – ένα αμήχανο, αυτοσαρκαστικό εμπόδιο τη φορά.