Η μέρα που κατάλαβα ότι η εικόνα δεν ήταν όπως φαινόταν
Ήμουν 24. Έξι χρόνια σχέση, τα τελευταία ζούσαμε μαζί στο ίδιο διαμέρισμα και το λέγαμε «σπίτι μας». Μιλούσαμε για γάμο, παιδιά, κοινά σχέδια. Αν με ρωτούσες τότε, θα σου έλεγα ότι έχω βρει τον άνθρωπό μου.
Κι όμως, μέσα μου κάτι ψιθύριζε ότι δεν είναι όλα τόσο ροζ όσο φαίνονται. Μικρές αποστάσεις, λίγο παραπάνω κλείσιμο στον εαυτό του, κάτι μισόλογα. Τίποτα τραγικό, αλλά αρκετό για να νιώθω ότι κάτι δεν δένει.
Τα μηνύματα που μου έλυσαν τις απορίες
Μια μέρα έπεσα πάνω σε μηνύματά του με μία γυναίκα δέκα χρόνια μεγαλύτερή του. Την ήξερα σαν «γνωστή», τίποτα παραπάνω. Ήταν όμως παντρεμένη. Και εκείνος ήταν ο δικός μου σύντροφος.
Τα μηνύματα δεν ήταν απλά χαζοκουβέντα. Υπήρχε ξεκάθαρο φλερτ, υπήρχαν υπονοούμενα, υπήρχαν σχέδια για να βρεθούν. Δεν ήταν «μια κουβέντα παραπάνω». Είχε ήδη πάει πιο πέρα απ’ όσο είχα καταλάβει.
Τον ρώτησα όσο πιο ήρεμα μπορούσα: «Έχω δει τα μηνύματα. Θέλω να μου πεις τι συμβαίνει». Αντί για μια καθαρή ανάληψη ευθύνης, άκουσα ότι «δεν ήμουν πια διασκεδαστική», ότι «είχα σοβαρέψει πολύ», ότι τον «πίεζα» επειδή ήμουν δασκάλα και του ζητούσα να σταθεί λίγο πιο υπεύθυνα.
Ένιωσα ότι προσπαθούσε να γυρίσει την ιστορία πάνω μου, λες και το θέμα ήταν ότι ενηλικιώθηκα – όχι ότι είχε ανοίξει άλλη πόρτα.
Η κολλητή που δεν ήταν τόσο “κολλητή”
Εκεί που νόμιζα ότι είχε κλείσει το κεφάλαιο αυτό, ήρθε και το επόμενο.
Η καλύτερή μου φίλη εδώ και δώδεκα χρόνια, αυτή που με φιλοξενούσε για λίγο όσο προσπαθούσα να ξαναστήσω τη ζωή μου μετά τον χωρισμό, αποδείχτηκε ότι είχε κι εκείνη τη δική της «πλευρά» στην ιστορία.
Σε ένα χαλαρό βραδινό με έναν κοινό φίλο, έμαθα ότι το περίφημο «πρωτάθλημα μπόουλινγκ» δεν ήταν ακριβώς όπως το είχα στο μυαλό μου. Είχαν βρεθεί οι δυο τους, είχαν έρθει πιο κοντά απ’ όσο ήξερα και σίγουρα όχι μόνο σαν «παρέα».
Όταν τους μίλησα, εκείνη το μίκρυνε, εκείνος παραδέχτηκε κάποια πράγματα. Κι εγώ βρέθηκα κάπου στη μέση, με νέες πληροφορίες και με την αίσθηση ότι το έδαφος κάτω από τα πόδια μου έχει αλλάξει.
Να το πω στον άντρα της;
Ένα από τα πιο δύσκολα ερωτήματα ήταν αν θα έπρεπε να μιλήσω στον άντρα της.
Από τη μία, δεν μου καθόταν καλά η ιδέα ότι κάποιος ζει κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που νομίζει. Από την άλλη, ήξερα ότι αν μπω σε αυτό, θα ανοίξουν κι άλλα θέματα, κι άλλες εντάσεις, κι εγώ εκείνη τη στιγμή ήμουν ήδη κουρασμένη από όλο το σκηνικό.
Το δίλημμα «να τα πω όλα ή να κρατήσω την ησυχία μου» δεν είναι θεωρητικό. Σε ζορίζει. Κι ό,τι κι αν διαλέξεις, πάντα θα υπάρχει ένα «αν» στο πίσω μέρος του μυαλού.
Τι κράτησα τελικά από αυτή τη φάση
Παρόλο που όλο αυτό ήταν βαρύ, μου άφησε μερικά πράγματα πολύ καθαρά στο μυαλό:
- Δύο άνθρωποι μπορεί να κάνουν τις επιλογές τους χωρίς αυτό να λέει κάτι για την αξία σου. Δεν χρειάζεται να ταυτιστείς με τις συμπεριφορές τους.
- Φιλία δεν είναι μόνο τα χρόνια, είναι και οι πράξεις. Ο πραγματικός φίλος δεν σε βάζει σε περίεργες θέσεις, ειδικά όταν ξέρει πόσο ζορισμένη είσαι ήδη.
- Δεν χρειάζεται να κουβαλάς στην πλάτη σου όλες τις ιστορίες των άλλων. Έχεις το δικαίωμα να πεις «μέχρι εδώ, από ’δω και πέρα κοιτάω τη δική μου ηρεμία».
- Αν υπάρχει “κάρμα”, δεν είναι δική σου δουλειά να το τρέξεις. Ο χρόνος και οι επιλογές του καθενός βγάζουν μόνοι τους αποτέλεσμα.
Προχωρώντας μπροστά, με πιο καθαρό μυαλό
Σήμερα νιώθω ότι είμαι πιο ήρεμη μακριά και από τους δύο. Για ένα διάστημα ένιωσα ότι όλα γύρω μου αλλάζουν, αλλά σιγά-σιγά ξαναβρήκα τα πατήματά μου.
Χτίζω ξανά τη δική μου καθημερινότητα, επιλέγω ανθρώπους που νιώθω ότι μπορώ να τους εμπιστευτώ και δεν χρειάζονται «παράλληλες ιστορίες» για να περνούν καλά.
Δεν περιμένω πια να δω τι θα γίνει στη δική τους ζωή για να νιώσω δικαιωμένη. Η δική μου μικρή δικαίωση είναι ότι δεν είμαι πια μέσα σε αυτό το μπέρδεμα και ότι ανοίγω χώρο για σχέσεις πιο απλές, πιο ήσυχες και πιο καθαρές.