Όταν η αγάπη ξεθωριάζει (λίγο), ο πειρασμός καραδοκεί (λίγο)
Πώς φτάσαμε ως εδώ
Στην κουζίνα, η Σάρα κόβει ντομάτες και σκέφτεται. Με τον Μάρκο κάποτε υπήρχε γέλιο, τώρα πιο πολύ «μμ» και «ναι-ναι». Τα βράδια γυρίζει αργά, οι δικαιολογίες έτοιμες, κι εκείνη νιώθει ότι έχει καταντήσει… διακόσμηση στο ίδιο της το σπίτι.
Αυτό το αόρατο συναίσθημα
Οι φίλες διηγούνται γλυκόλογα και μικρές χειρονομίες αγάπης, εκείνη ξεπλένει άλλο ένα πιάτο για έναν. «Τι πάθαμε;» σκέφτεται. Δεν ζητάει παλάτια∙ λίγη προσοχή, μια ματιά που να λέει «σε βλέπω».
Το καφέ της γειτονιάς
Μια μέρα λέει «ως εδώ, θα βγω για έναν καφέ». Κάθεται ήσυχα στη γωνία κι εκεί, απέναντι, ο Αλέξης: χαμογελαστός, με βιβλίο, βλέμμα που λέει «σε καταλαβαίνω».
«Να κάτσω;» ρωτάει. Κι από μια απλή κουβέντα για καφέδες και δουλειές, πάνε σιγά-σιγά σε όνειρα, άγχη, στριμωγμένα «θέλω».
Να η σπίθα
Το μήνυμα στο κινητό που ανάβει την οθόνη και λίγο την καρδιά, οι μικρές πλάκες, το «επιτέλους με ακούει κάποιος». Ο Αλέξης τη θαυμάζει που γελάει ακόμη, εκείνη νιώθει δίπλα του ζεστασιά που της έλειπε. Κάθε συνάντηση σαν ήλιος μέσα στην εβδομάδα.
Ναι, αλλά…
Όσο μεγαλώνει η οικειότητα, τόσο σφίγγει κι ένα «ρε συ, τι κάνω;». Δεν θέλει δράματα, ούτε βαριές λέξεις. Θέλει να θυμηθεί τον εαυτό της χωρίς να γίνει… σειρά στο prime time. Ο Αλέξης δεν πιέζει. Κι όμως, το ερώτημα μένει: απόδραση είναι ή ξαναβρίσκω εμένα;
Τα όρια που θολώνουν
Οι ρόλοι («σύζυγος», «μαμά», «σύντροφος») μπερδεύονται, κι εκείνη ψάχνει ισορροπία. Της αρέσει να νιώθει ορατή – λογικό. Την αγχώνει που όλο αυτό γίνεται στα κρυφά – επίσης λογικό.
Τι μπορεί να κάνει (χωρίς επιστημονικό δοκίμιο)
Μιλάω καθαρά. Όχι «φταις», αλλά «μου λείπει αυτό κι εκείνο». Συγκεκριμένα πράγματα.
Μικρές κινήσεις, συχνά. 20’ βόλτα οι δυο τους, ένα δείπνο χωρίς οθόνες, ένα «σ’ ευχαριστώ» που ακούγεται.
Αν κολλάμε, ζητάμε βοήθεια. Ένας/Μία σύμβουλος πολλές φορές γλιτώνει μήνες παρεξηγήσεων.
Συμφωνούμε σε όρια. Τι χρόνο αφιερώνουμε ο ένας στον άλλον; Τι αφήνουμε off στο σπίτι (π.χ. δουλειά/κινητό);
Κι αν δεν τραβάει; Δεν το σέρνουμε από ενοχή. Η αξιοπρέπεια και η ηρεμία μετράνε πιο πολύ από το «να μη χαλάσουμε τη βιτρίνα».
Η ουσία, χωρίς μεγάλα λόγια
Η Σάρα δεν είναι «κακιά», ο Μάρκος δεν είναι «τέρας», ο Αλέξης δεν είναι «σωτήρας». Είναι άνθρωποι που μπερδεύτηκαν λίγο — όπως όλοι μας. Κάποιες φορές χρειαζόμαστε έναν καθρέφτη (και δυο κουβέντες της προκοπής) για να θυμηθούμε τι θέλουμε πραγματικά.
Κι αν κάτι μένει στο τέλος: η ζωή δεν ζητάει τελειότητες. Ζητάει ειλικρίνεια, λίγη τρυφερότητα και πράξεις. Τα υπόλοιπα, με λίγη καλή διάθεση και χιούμορ, βρίσκουν τον δρόμο τους.