Πώς ξεκίνησε
Ξεκινήσαμε χαλαρά, στο κλασικό «μιλάμε»: αστεία, νυχτερινές κουβέντες, χημεία. Μόνο που υπήρχε ένα θέμα—εκείνη ήταν ακόμα σε σχέση. Πρώτο καμπανάκι. Είπα «θα τελειώσει, κάνε υπομονή». Το πίστεψα.
«Ας το κρατήσουμε μεταξύ μας»
Μόλις χώρισε, περίμενα να προχωρήσουμε ανοιχτά. Αντί γι’ αυτό: «ας το κρατήσουμε λίγο κρυφό». Δεύτερο καμπανάκι. Ο έρωτας με τύφλωνε, το προσπέρασα.
Σιγά-σιγά χάθηκε ο ρυθμός
Οι απαντήσεις άργησαν, η ζεστασιά έπεσε. Εγώ με κόμπο στο στομάχι να σκέφτομαι «τι πάει στραβά;». Ρώτησα καθαρά: «Όλα εντάξει;» — «Θέλω λίγο χρόνο». Οκ, σεβαστό.
Κάτι δεν μου κόλλαγε
Χωρίς να ψάχνω, έβλεπα στις ιστορίες όλο και περισσότερη παρέα με μια πολύ καλή φίλη μου. Κι αντί για κουβέντα μαζί μου, έστελνε εκείνη να «το μαζέψει». Άβολο; Ναι. Τέλος κόσμου; Όχι.
Πάτησα φρένο (με χαμόγελο)
Είπα στον εαυτό μου: «Δεν χρειάζεται να πιέσω τίποτα». Έκανα ένα βήμα πίσω. Έκλεισα ειρηνικά το κεφάλαιο, χωρίς δράμα, χωρίς βαριές κουβέντες. Έβαλα πρόγραμμα που με γεμίζει: φίλοι, βόλτες, λίγη άσκηση, πράγματα που μου πάνε.
Τι κέρδισα
Καμπανάκια = σύμμαχοι. Όταν κάτι τρίζει, το ακούς.
Ανοιχτή κουβέντα. Ρωτάω νωρίς, καθαρά, χωρίς μισόλογα.
Αυτοσεβασμός. Αν είναι να προχωρήσει, θα προχωρήσει ανοιχτά.
Καλή διάθεση. Το γλυκό «όχι» σώζει φιλίες και νεύρα.
Αν το ζεις κι εσύ
Κοίτα αν η σχέση σου δίνει χαρά ή σε κρατά «στο περίμενε».
Μίλα απλά: «Μ’ αρέσεις, αλλά θέλω καθαρά πράγματα».
Αν μένει κρυφό ή μισό, δεν είναι για σένα. Κλείστο όμορφα.
Γέμισε τις μέρες σου με ό,τι σε ανεβάζει. Η διάθεση κάνει θαύματα.
Κλείσιμο, χαρούμενα
Δεν ήταν «προδοσία», ήταν δεν μας έκατσε. Κι έγινε μάθημα. Η καρδιά θέλει καθαρό δρόμο, όχι λαβύρινθο.
Το καλό νέο; Καλύτερα έρχονται—με ανθρώπους που σε διαλέγουν φανερά, σε ώρα καλή και με χαμόγελο.