Όταν η απιστία επιστρέφει με… μια μικρή έκπληξη
Λένε πως η απιστία έχει επιπτώσεις. Μερικοί τις νιώθουν στην καρδιά. Άλλοι… στο κεφάλι. Κυριολεκτικά, αλλά και μεταφορικά.
Σήμερα έζησα μία από αυτές τις σκηνές που μοιάζουν βγαλμένες από ήσυχο, προσωπικό κάρμα. Περπατούσα στο δρόμο με μια φίλη μου, χαλαρά, μέχρι που πέφτουμε πάνω στον πρώην μου — τον τύπο που με είχε απατήσει πριν δύο χρόνια με μία “συνάδελφο”. Και τι βλέπω; Φαλάκρα. Στα 26.
Δεν χάρηκα με τη δυσκολία του, αλλά δεν θα πω ψέματα: ένιωσα σαν να μου έδειξε η ζωή ένα μικρό, ήσυχο “θυμάσαι; προχώρα παρακάτω”.
«Είναι αυτός;» – το στιγμιαίο σοκ
Η φίλη μου τον αναγνώρισε πρώτη. «Είναι αυτός;» με ρώτησε με εκείνο το ύφος που έχει λίγο απορία και λίγο χιούμορ. Σαν να είδε σπάνιο είδος υπό εξαφάνιση – τύπου “πρώην που κάποτε νόμιζες ότι δεν θα ξεπεράσεις ποτέ”.
Και ναι, είχε χάσει καλά το μαλλί του. Το μισό έλειπε, το άλλο μισό έδινε μάχη άνιση.
Από «ροκ σταρ» σε πιο ταπεινή εκδοχή
Θυμάμαι τότε: σγουρά μαλλιά μέχρι τους ώμους, ύφος “καλλιτέχνη”, ελεύθερο πνεύμα, μεγάλα λόγια για συναισθήματα. Με την “άλλη” δεν κράτησε καν μήνα, αλλά η πληγή για μένα είχε ήδη γίνει.
Εγώ το πλήρωσα τότε με κλάματα, ξενύχτια και αμφιβολίες. Εκείνος φαίνεται πως τώρα πληρώνει κάτι άλλο: ίσως λίγο μαλλί, ίσως λίγο από την εικόνα που είχε για τον εαυτό του.
Το κάρμα δεν χρειάζεται φωνές
Δεν είμαι άνθρωπος που χαίρεται με τη δυστυχία των άλλων. Ούτε τώρα χάρηκα με τη στεναχώρια του. Απλώς ένιωσα πως η ζωή με τον τρόπο της μου θύμισε ότι όλοι, αργά ή γρήγορα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις επιλογές μας.
Δεν θέλω να γυρίσω πίσω, δεν θέλω καν να μιλήσουμε. Απλώς για πρώτη φορά, τον είδα και δεν ένιωσα πόνο, μόνο μια μικρή, ήσυχη δικαίωση. Το κεφάλαιο αυτό έχει κλείσει.
Τι κρατάω εγώ από όλο αυτό
Το σημαντικό δεν είναι αν εκείνος έχει μαλλιά ή όχι. Είναι ότι εγώ είμαι πια καλά.
Έμαθα ότι:
- Η απιστία πονάει, αλλά δεν σε ορίζει για πάντα.
- Το κάρμα, αν υπάρχει, δεν χρειάζεται να το “τρέξεις” εσύ. Η ζωή βρίσκει τον τρόπο της.
- Το πιο ωραίο “εκδικητικό” σενάριο δεν είναι να πάθει κάτι ο άλλος, αλλά να είσαι εσύ ήρεμη και αλλού.
Εγώ προχώρησα. Δεν έχασα ούτε τρίχα, αλλά πιο σημαντικό: δεν έχασα τον εαυτό μου. Εκείνος μπορεί να έχασε μαλλιά, σχέσεις, αυτοπεποίθηση – δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι πως δεν είναι πια δική μου ιστορία να τη φροντίσω.
Το πιο ήσυχο ηθικό δίδαγμα
Η απιστία αφήνει σημάδια σε όλους. Σε άλλους φαίνονται, σε άλλους όχι. Μπορεί να μη “τιμωρηθεί” ποτέ κανείς όπως το φαντάζεσαι εσύ, αλλά δεν χρειάζεται.
Το θέμα είναι τι κάνεις εσύ μετά. Να μαζέψεις τον εαυτό σου, να σταθείς ξανά στα πόδια σου και να θυμηθείς ότι:
- Δεν είσαι τα λάθη που έκανε κάποιος άλλος πάνω σου.
- Δεν χρειάζεται να χαρείς με την πτώση του για να έχεις κλείσιμο.
- Το καλύτερο “κάτι του άξιζε” είναι να είσαι εσύ σε μια ζωή που σου ταιριάζει περισσότερο.
Κι εσύ; Συνεχίζεις. Με πιο ελαφρύ βήμα, με πιο καθαρό κεφάλι – και, γιατί όχι, και με περισσότερα μαλλιά.