Ο Έρωτας από το λύκειο
Με τη Μαρία ήμασταν η κλασική περίπτωση «έρωτα από το λύκειο». Σχέδια, υποσχέσεις, κουβέντες τύπου «ό,τι κι αν γίνει, εμείς οι δύο».
Εγώ έγινα αξιωματικός στον στρατό με τη λογική ότι έτσι θα χτίσω ένα σταθερό μέλλον για τους δυο μας. Βάρδιες, μεταθέσεις, κούραση – όλο το πακέτο του «δουλεύω σκληρά τώρα για να είμαστε καλά μετά».
Η απόσταση άνοιξε το χάσμα πιο πολύ από όσο αντέχαμε
Όσο εγώ έλειπα σε ασκήσεις και υπηρεσίες, εκείνη ζούσε μια πολύ πιο καθημερινή, αλλά και πιο μοναχική ρουτίνα. Κάπου εκεί εμφανίστηκε ένας καθηγητής στη σχολή της, ο κύριος Σπύρος, που άρχισε να καλύπτει τα κενά που άφηνε η δική μου απουσία.
Στην αρχή δεν είχα καταλάβει τίποτα. Μετά ήρθαν τα κλασικά σημάδια: περισσότερα μυστικά, λιγότερη διάθεση για κουβέντα, πολλές «υποχρεώσεις για τη σχολή» που δεν ταίριαζαν με το πρόγραμμα.
Όταν έμαθα ότι με αυτόν τον άνθρωπο είχε κάνει κανονική σχέση, κατάλαβα ότι δεν μιλάμε για ένα απλό φλερτάκι.
Οι δεύτερες ευκαιρίες που έγιναν τρεις και τέσσερις
Γύρισε πίσω με δάκρυα, συγγνώμες και υποσχέσεις. Της έδωσα μια δεύτερη ευκαιρία. Μετά άλλη μία. Και άλλη μία.
Μετακομίσαμε σε άλλη πόλη, κοντά στη νέα μου μονάδα, αλλά η ιστορία δεν άλλαξε καθόλου. Υπήρχαν πάλι επαφές με άλλους, κρυφά μηνύματα, και στο μεταξύ τα οικονομικά μας πήγαιναν όλο και χειρότερα.
Η κόκκινη γραμμή που δεν γινόταν να μην τραβήξω
Κάποια στιγμή ήρθε και η είδηση της εγκυμοσύνης – και τότε κατάλαβα ότι η κατάσταση είχε ξεφύγει τελείως από κάτι που μπορείς να «μαζέψεις» με μια συζήτηση.
Το διαζύγιο δεν ήταν εύκολη απόφαση, αλλά ήταν η μόνη κίνηση που μου φαινόταν τίμια απέναντι στον εαυτό μου. Χαρτιά, διαδικαστικά, υποχρεώσεις – όλα αυτά είναι μια μικρή περιπέτεια από μόνα τους, αλλά τουλάχιστον ήξερα ότι δεν κορόιδευα πια κανέναν.
Χρόνια μετά, έκλεισε ήρεμα
Χρόνια αργότερα, η κόρη μας –μεγάλη πλέον– ήρθε με την επιθυμία να αλλάξει επίθετο και να υιοθετηθεί από τον νέο σύζυγο της μητέρας της.
Της είπα «ναι» χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν ήθελα να κρατάω κανέναν δεμένο με μια ιστορία που είχε κλείσει. Ήταν ένα ήσυχο, καθαρό κλείσιμο ενός παλιού κεφαλαίου.
Πού διοχέτευσα την ενέργειά μου μετά από αυτό;
Αντί να μείνω κολλημένος στο «τι μου έκανε», αφοσιώθηκα σε πράγματα που είχαν προοπτική:
- στη στρατιωτική μου καριέρα,
- σε σπουδές και πτυχία,
- στο να ξαναστήσω μια καθημερινότητα που να μου ταιριάζει.
Με τον καιρό γνώρισα μια γυναίκα που είναι πραγματικά δίπλα μου, με σεβασμό και χωρίς κρυφά κεφάλαια στο παρασκήνιο.
Τι κρατάω τελικά
Δεν θα το πλασάρω σαν «μέγα μάθημα ζωής». Ήταν απλά μια δύσκολη ιστορία που μου έδειξε ότι:
- δεν αξίζει να θυσιάζω την αξιοπρέπειά μου για να σώσω κάτι που δεν θέλει να σωθεί,
- η αξία μου δεν κρίνεται από τις επιλογές του άλλου,
- η ζωή συνεχίζεται, ακόμα κι αν η πρώτη της εκδοχή δεν βγήκε όπως την είχα φανταστεί.
Και τώρα που έρχονται ξανά γιορτές και νέες χρονιές, αυτό που μου μένει είναι απλό: δεν χρειάζεται όλα να είναι τέλεια για να πω «είμαι καλά και περνάω ωραία».