Αν το σώμα είναι η “οθόνη”, οι φαντασιώσεις είναι το σενάριο. Όλοι τις έχουν, λίγοι τις παραδέχονται και ακόμα λιγότεροι τις βλέπουν σαν αυτό που πραγματικά είναι: ένα ασφαλές, προσωπικό playground του μυαλού.
Είναι φυσιολογικό να έχω φαντασιώσεις;
Σύντομη απάντηση: ναι. Πιο αναλυτικά: αν δεν είχες, θα ήταν πιο περίεργο.
Οι φαντασιώσεις:
- δεν σημαίνουν ότι θες να κάνεις όλα όσα σκέφτεσαι στην πραγματική ζωή
- συχνά είναι υπερβολές, παραμύθια για ενήλικες
- είναι ένας τρόπος να δώσει το μυαλό σου λίγο χρώμα στην καθημερινότητα
Είναι σαν τις σειρές: το ότι βλέπεις crime δεν σημαίνει ότι θες να γίνεις serial killer.
Γιατί μας βοηθάνε στο σεξ;
Όταν επιτρέπεις λίγο χώρο στις φαντασιώσεις σου:
- χαλαρώνεις πιο εύκολα
- φεύγει το “πρέπει να το κάνω σωστά” και μπαίνει το “ας το ζήσω”
- νιώθεις πιο ζωντανός/ή μέσα στο σώμα σου
Κάποιες φορές, μια φαντασίωση είναι απλά το μυαλό σου που λέει:
«Θέλω να νιώσω επιθυμητός/ή, ασφαλής, ελεύθερος/η».
Πρέπει να τις πω στον/στη σύντροφό μου;
Δεν υπάρχει “πρέπει”. Υπάρχει:
- νιώθω ασφάλεια να το πω;
- ξέρω πώς να το πω χωρίς να πιέσω;
- αισθάνομαι ότι θα το φέρει πιο κοντά, όχι πιο μακριά;
Μερικές φαντασιώσεις μένουν για πάντα ιδιωτικές, και αυτό είναι εντάξει. Άλλες μπορούν να γίνουν μικρές εμπνεύσεις μέσα στη σχέση – όχι copy-paste σενάριο.
Ένα είναι σίγουρο
Οι φαντασιώσεις δεν είναι “βλάβη του συστήματος”. Είναι μέρος του τρόπου που το μυαλό και το σώμα σου προσπαθούν να βρουν απόλαυση, ασφάλεια και παιχνίδι.
Αντί να τις κρίνεις, ίσως αξίζει να τις δεις σαν αυτό που είναι: το προσωπικό σου, ιδιωτικό cinema – μόνο για σένα.