Όταν αρχίζει να σβήνει το δέσιμό σας
Οι περισσότερες σχέσεις ξεκινούν με σπίθες, ενθουσιασμό, σχέδια.
Στην αρχή τον βλέπεις και χαμογελάς μόνο που μπαίνει στην πόρτα.
Και μετά, σιγά-σιγά, χωρίς ένα μεγάλο «μπαμ», κάτι αλλάζει.
Δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Είναι περισσότερο σαν να χαμηλώνει σιγά-σιγά ο διακόπτης.
Για μένα, ήταν η μετάβαση από το «είμαι ερωτευμένη»
στο «δεν νιώθω πια αυτό το κλικ, αυτή τη ζεστασιά μαζί του».
Η εγκυμοσύνη ως σημείο καμπής
Το σημείο καμπής για εμάς ήταν η εγκυμοσύνη.
Ξαφνικά όλα γύρισαν γύρω από εξετάσεις, γιατρούς, ραντεβού, άγχη, λίστες με «πρέπει».
Το σώμα μου άλλαζε, η κούραση μεγάλωνε, οι ορμόνες πήγαιναν πάνω–κάτω.
Το σεξ πέρασε σε δεύτερη μοίρα – και για ένα διάστημα, αυτό ήταν απολύτως λογικό.
Το σώμα μου δεν είχε όρεξη, το μυαλό μου ήταν γεμάτο ανησυχίες. Δεν είχα την απαίτηση να είμαστε «φλογερό ζευγάρι» στη μέση όλων αυτών.
Το θέμα δεν ήταν μόνο ότι μειώθηκε το σεξ.
Ήταν ότι, χωρίς να το καταλάβω, άρχισα κι εγώ να απομακρύνομαι συναισθηματικά.
Από σύντροφοι… σε συγκάτοικοι
Σιγά-σιγά, άρχισα να λειτουργώ σαν:
- ο άνθρωπος που τρέχει για όλα,
- που θυμάται τα ραντεβού,
- που οργανώνει το σπίτι και τη μέρα,
- που κρατάει την καθημερινότητα όρθια.
Έγινα η «πλάτη» του σπιτιού και της εγκυμοσύνης.
Αλλά όχι πια η σύντροφός του.
Έπαψα να τον βλέπω σαν άντρα μου και άρχισα να τον βλέπω σαν έναν άνθρωπο που απλώς μένουμε μαζί και μεγαλώνουμε ένα project ζωής.
Κάπως σαν φίλο, κάπως σαν συγκάτοικο.
Κι εκεί που παλιά τον κοιτούσα με τρυφερότητα, τώρα πολλές φορές ένιωθα ότι απλά… γεμίζει τον χώρο, χωρίς να νιώθω κοντά του όπως πριν.
Όχι με κακία, αλλά με μια αίσθηση ότι δεν είμαστε πια «εμείς».
Όταν εκείνος θέλει ξανά «να το δουλέψουμε»
Το πιο περίεργο ήταν ότι, όταν η εγκυμοσύνη πέρασε, το μωρό ήρθε, η ζωή σταθεροποιήθηκε λίγο,
ξαφνικά του ξύπνησε η ανάγκη να «δουλέψουμε τη σχέση μας».
Σαν να είπε μέσα του:
«Ωραία, τελείωσαν τα δύσκολα, πάμε τώρα να ξαναβρούμε την ερωτική μας ζωή, να είμαστε όπως παλιά.»
Μόνο που εγώ δεν ήμουν πια εκεί.
Η έλξη είχε πέσει τόσο, που δεν είχα καμία όρεξη να προσποιηθώ ότι ανυπομονώ για αγκαλιές και πάθη.
Δεν είναι ότι τον μισώ. Τον νοιάζομαι. Αλλά δεν τον νιώθω πια ως εραστή.
Και αυτό πονάει όσο – ίσως και περισσότερο από – έναν «τυπικό» χωρισμό.
Τι σημαίνει όταν λες «δεν τους χρειάζομαι πια;»
Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι:
- Μπορώ να λειτουργώ άνετα μόνη μου.
- Δεν βασίζομαι πάνω του ούτε πρακτικά ούτε συναισθηματικά.
- Όταν προσπαθεί να δείξει τρυφερότητα, δεν μου βγαίνει να ανταποκριθώ.
Δεν είναι όμορφο συναίσθημα, αλλά είναι τίμιο.
Δεν ένιωθα πια ανάγκη να «τον κερδίσω».
Δεν είχα εκείνη τη λαχτάρα να ξαναχτίσω κάτι που έμοιαζε να έχει φθαρεί εδώ και καιρό.
Μπορεί να ξαναδεθεί μια σχέση όταν έχεις τραβηχτεί πίσω;
Εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα:
- Μπορείς να ξαναβάλεις καρδιά σε μια σχέση από την οποία έχεις ήδη απομακρυνθεί;
- Ή απλά το κρατάς από συνήθεια, φόβο, πρακτικές δυσκολίες;
Για να απαντήσω, έπρεπε πρώτα να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου:
- Τον αγαπάω; Ναι, με έναν τρόπο.
- Είμαι ερωτευμένη; Όχι όπως παλιά.
- Θέλω πραγματικά να προσπαθήσω; Ή απλώς φοβάμαι να αλλάξω τη ζωή μου;
Τι μπορείς να κάνεις όταν νιώθεις έτσι
Δεν υπάρχει μία σωστή απάντηση. Υπάρχουν όμως μικρά βήματα:
- Μίλα καθαρά, χωρίς δραματοποιήσεις
Όχι βαριές κουβέντες, όχι χαρακτηρισμοί.
Αλλά: «Νιώθω ότι έχω απομακρυνθεί. Δεν σε βλέπω πια όπως παλιά και δεν ξέρω αν μπορώ να το γυρίσω.» - Δες αν σου λείπει κάτι συγκεκριμένο
Είναι η έλλειψη τρυφερότητας; σεβασμού; συνεργασίας στην καθημερινότητα;
Ή απλά έχει σβήσει η χημεία; - Δώστε ένα ξεκάθαρο δοκιμαστικό διάστημα
2–3 μήνες όπου: - δοκιμάζετε να αλλάξετε κάποια πράγματα,
- ίσως μιλήσετε με έναν ειδικό,
- παρατηρείς πώς νιώθεις – χωρίς να πιέζεις τον εαυτό σου να «συγκινηθεί».
- Άκου τον εαυτό σου, όχι τι “πρέπει”
Δεν είναι υποχρεωτικό να κρατήσεις μια σχέση επειδή κάνατε παιδί,
επειδή περάσατε πολλά, επειδή «δεν είναι κακός άνθρωπος».
Κι αν η απάντηση είναι ότι δεν γυρνάει;
Τότε ίσως η πιο τρυφερή κίνηση, και προς εκείνον και προς εσένα,
είναι να το παραδεχτείς.
Ότι:
- Ναι, νοιάζεσαι.
- Ναι, περάσατε πολλά.
- Αλλά αυτό που νιώθεις γι’ αυτόν δεν σε γεμίζει πια.
Δεν σημαίνει ότι απέτυχες, ούτε ότι δεν θα ξαναερωτευτείς.
Σημαίνει απλά ότι αυτό το κεφάλαιο, όπως γράφτηκε, κάπου εδώ κλείνει ή αλλάζει μορφή.
Εκεί που ίσως ξεκινάει κάτι καινούργιο
Ίσως το πραγματικό θέμα δεν είναι μόνο «να κρατήσω τη σχέση όπως και να ’χει»,
αλλά:
- να μάθω πότε αξίζει να παλέψω,
- και πότε είναι πιο έντιμο να αφήσω.
Να βρίσκω την ισορροπία ανάμεσα στο «αγαπώ κάποιον»
και στο «νιώθω ότι είμαι πραγματικά καλά δίπλα του».
Και κάπου εκεί, με όλη την κούραση της εγκυμοσύνης, τις άυπνες νύχτες, τις ευθύνες και τις μικρές προδοσίες της καθημερινότητας,
μπορεί να ξεκινάει μια άλλη, πιο ώριμη σχέση με τον εαυτό σου –
είτε μείνεις, είτε φύγεις.