Η απόσταση δεν ήρθε με έναν μεγάλο καβγά. Άρχισε στη διάρκεια της εγκυμοσύνης, όταν αισθανόμουν ότι οργανώνω μόνη μου ραντεβού, υποχρεώσεις και σπίτι. Η μειωμένη επιθυμία δεν ήταν για μένα το βασικό πρόβλημα. Ήταν ότι δεν ένιωθα πως μοιραζόμαστε την καθημερινότητα.
Αργότερα, όταν η ζωή είχε κάπως σταθεροποιηθεί, εκείνος ήθελε να ξαναδουλέψουμε τη σχέση. Εγώ δυσκολευόμουν να ανταποκριθώ. Τον νοιαζόμουν, αλλά τον ένιωθα περισσότερο σαν συγκάτοικο παρά σαν ερωτικό σύντροφο.
Δεν ήθελα να προσποιηθώ την επιστροφή
Ένα ραντεβού ή μια αγκαλιά δεν μπορούσε να αποδείξει ότι αισθανόμουν όπως πριν. Χρειαζόταν να του πω ότι είχα απομακρυνθεί και ότι δεν ήξερα ακόμη αν ήθελα να ξαναπροσπαθήσω.
Χρειαζόταν επίσης να ξεχωρίσω τι μου έλειπε: πρακτική συνεργασία, τρυφερότητα, χρόνος, σεβασμός; Ή είχε αλλάξει κάτι που δεν ήθελα πια να επαναφέρω; Δεν υπήρχε μία απάντηση που να ισχύει για κάθε ζευγάρι.
Μια προσπάθεια πρέπει να είναι επιλογή
Αν θέλαμε και οι δύο να συνεχίσουμε, θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε σε συγκεκριμένες αλλαγές και να ξαναμιλήσουμε για το πώς μας επηρέαζαν. Δεν χρειαζόταν να δεσμευτώ ότι σε δύο ή τρεις μήνες θα είχε επιστρέψει η έλξη.
Η υποστήριξη από ειδικό μπορούσε να βοηθήσει τη συζήτηση, χωρίς να προδικάσει το αποτέλεσμα. Και η απόφαση να μη συνεχίσουμε δεν θα ακύρωνε όσα είχαμε ζήσει.
Το πιο τίμιο που μπορούσα να πω ήταν ότι το ενδιαφέρον μου για εκείνον και η επιθυμία μου να μείνω στη σχέση δεν ήταν το ίδιο πράγμα. Από εκεί έπρεπε να αρχίσει η κουβέντα.




