Όταν το Burning Man γίνεται… χαρακτηριστικό προσωπικότητας
Δεν υπάρχει τίποτα πιο αποκαλυπτικό από το να κάθεσαι σε ραντεβού και να συνειδητοποιείς ότι ο απέναντί σου έχει κάνει το Burning Man ολόκληρη κοσμοθεωρία. Χωρίς να έχει φοιτήσει ούτε μια μέρα σε πανεπιστήμιο, μιλάει γι’ αυτό σαν να κατέχει διδακτορικό. Το αναφέρει με θέρμη που θυμίζει μυστική αδελφότητα – απλώς με περισσότερη άμμο και λιγότερο Kool-Aid. Προσπαθείς να ακούσεις ευγενικά, αλλά στο τέλος το μόνο που φτάνει στα αυτιά σου είναι ένας συνεχής βόμβος για “απελευθέρωση” και “αυτοέκφραση”. Εκείνη τη στιγμή, χάνεις κάθε ενδιαφέρον για το αν ταιριάζετε και αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν έχει καταφέρει ποτέ να κάνει κουβέντα που δεν περιλαμβάνει φωτιές και body paint.
Crypto, Van Life και άλλες κόκκινες σημαίες των ραντεβού
Στον κόσμο των εφαρμογών γνωριμιών, φαίνεται πως όλοι κατέβασαν την ίδια ενημέρωση προσωπικότητας. Αν δεν είναι το Burning Man, είναι τα κρυπτονομίσματα. Έχω ακούσει τη λέξη “blockchain” τόσες φορές σε ραντεβού, που άρχισα να νομίζω ότι είναι κάποιο νέο είδος γιόγκα.
Και μετά είναι εκείνοι που ζουν στο βαν. Περιμένουν να ενθουσιαστώ με την ιδέα μιας ζωής μέσα σε ένα όχημα που οι γονείς μου θα θεωρούσαν εφιάλτη διακοπών. Όλοι μοιάζουν να θέλουν να μου πουλήσουν μια πιο “εναλλακτική” εκδοχή του εαυτού τους – λες κι αυτό από μόνο του είναι διαβατήριο για ερωτική έλξη.
Οι «αστείες» ιστορίες γνωριμιών δεν είναι πάντα αστείες
Μια φορά βγήκα με κάποιον που είχε συλλογή από βραχιολάκια φεστιβάλ. Τα παρουσίαζε το ένα μετά το άλλο σαν παράσημα που αποδείκνυαν το “ταξίδι αυτογνωσίας” του. Όταν η κουβέντα πήγε στο σεξ, αφελώς νόμιζα ότι μιλούσε γενικά. Όχι. Εννοούσε τη “βερσιόν Burning Man”: φωτιές, body paint, κοινό χιλιάδων. Σίγουρα δεν ήταν αυτό που είχα στο μυαλό μου για ένα χαλαρό βράδυ Παρασκευής.
Ένα μοντέρνο turn-off
Υπάρχει μια ιδιότυπη παρηγοριά στο ότι ξέρεις πως ο “τύπος του Burning Man” συνεχίζει να υπάρχει εκεί έξω, ανάβοντας φωτιές – κυριολεκτικά και μεταφορικά – με τις ασαφείς φιλοσοφίες του και τις αμφιλεγόμενες επιλογές μόδας. Κουνάς το κεφάλι, χαμογελάς ευγενικά, και μέσα σου ελπίζεις. Ελπίζεις ότι ίσως, απλώς ίσως, την επόμενη φορά θα εμφανιστεί κάποιος που η ιδέα του για αστεία ιστορία ραντεβού θα είναι ένα δείπνο χωρίς συνοδευτικά… αυτο-ανακάλυψης.