Δεν Τρέχει Τίποτα: Πλοήγηση στο Ναρκοπέδιο των Σχέσεων
Λένε πως ο γάμος είναι παντοτινή ευτυχία — απλώς με στοίβες από μονές κάλτσες και βραδιές αυτοανάλυσης μπροστά σε έναν κουβά παγωτό. Για εμάς όμως, μοιάζει περισσότερο με ατελείωτο επεισόδιο σαπουνόπερας: γεμάτο ίντριγκες, σκάνδαλα και ένα κοινό που δεν ξέρει αν πρέπει να γελάσει ή να κλάψει.
Τρίο, συνδρομές και το κλασικό «Δεν τρέχει τίποτα»
Ο άντρας μου είχε πάντα μια αδυναμία στο δράμα. «Δεν τρέχει τίποτα», έλεγε κάθε φορά που έβρισκα ακόμη μία συνδρομή σε κάποιο όχι και τόσο αθώο fans-only site. «Απλώς χόμπι είναι», πρόσθετε με μάτια κολλημένα στην οθόνη, σαν καπετάνιος που κατευθύνει το καράβι κατευθείαν στα βράχια. Προσπαθήσαμε να είμαστε «ανοιχτόμυαλοι» στον γάμο μας. Απλώς ξεχάσαμε να προμηθευτούμε χάρτες για τα ναυάγια που λέγονται ζήλια και παρεξηγήσεις.
Η σχέση εκτός σχεδίου: ένα μικρό παραστράτημα, δεν τρέχει τίποτα
Και μετά ήρθε η δική μου σειρά. Ένας παλιός συνάδελφος, ένα «Γιατί όχι;» που πολύ γρήγορα έγινε «Α, γι’ αυτό όχι». Ένα και μόνο ραντεβού αρκούσε για να με φυλακίσει σε ατελείωτο rerun τύψεων και αϋπνίας. Δεν ήταν διακοπή επεισοδίου· ήταν cliffhanger που σε αφήνει να αγκαλιάζεις την κουβέρτα με τον παγωτό στον ρόλο της συμπρωταγωνίστριας.
Όταν τα μυστικά δεν τρέχει τίποτα — μέχρι να τρέξει
Η αλήθεια, όπως πάντα, βγήκε στην επιφάνεια. Ο σύζυγος, με ικανότητες CSI που ούτε ήξερα ότι είχε, βρήκε κάθε ψίχουλο στοιχείου. Από «τυχαία» snoops μέχρι ερωτήσεις-νυστέρια, ξεσκέπασε ό,τι είχα αφήσει κρυμμένο. Και μετά ξεκίνησε το δικό του revenge arc — μια σειρά μικρών «εκδρομών» που έμοιαζαν περισσότερο με επεισόδια από reality show.
Τα παιδιά: δεν τρέχει τίποτα, απλώς μικρές πινελιές ζωής
Το θέμα είναι πως αυτή η σειρά είχε και κοινό: τα παιδιά. Νήπια που δοκίμαζαν να φάνε τις δαχτυλομπογιές, την ώρα που εμείς προσπαθούσαμε να σβήσουμε τις μουτζούρες του γάμου. Και, σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε και μια εγκυμοσύνη — γιατί ποιο σενάριο θα ήταν πλήρες χωρίς ένα απρόσμενο twist στη χειρότερη δυνατή στιγμή;
Αξίζει να σωθεί; Δεν τρέχει τίποτα
Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα: δύο κουρασμένοι πρωταγωνιστές σε μια σειρά που δεν ξέρουμε αν είναι κωμωδία ή δράμα. Με τον οδηγό της θεραπείας ανά χείρας και σπίθες ελπίδας που αναβοσβήνουν, αναρωτιόμαστε: μπορεί η πλοκή να απλοποιηθεί; Μπορούμε να ξαναβρούμε την άνεση του «Δεν τρέχει τίποτα» χωρίς εισαγωγή και υπότιτλους;
Ίσως τελικά να μην πρόκειται για ιστορία χωρίς τέλος. Ίσως να είναι απλώς η αναζήτηση της δικής μας σειράς — μέσα σε έναν καθημερινό χαμό, που με έναν παράδοξο τρόπο είναι το μόνο πράγμα που μας κρατάει όρθιους.