Καθόμουν σε έναν δερμάτινο καναπέ στην υποδοχή ενός οίκου ανοχής. Είχα πάει κρυφά από τη γυναίκα μου και προσπαθούσα να απαντήσω σε ένα βολικό ερώτημα: αν δεν έκανα τίποτα, θα μπορούσα να πω ότι δεν είχε συμβεί τίποτα;
Ήταν εντυπωσιακό πόση φιλοσοφία μπορούσα να παράγω όταν η απλή περιγραφή δεν με κολάκευε.
Σηκώθηκα και έφυγα
Δεν ήθελα τελικά να προχωρήσω σε επαφή. Έφυγα πριν συμβεί. Αυτό ήταν μια πραγματική επιλογή, αλλά όχι αυτόματη διαγραφή της προηγούμενης: είχα οργανώσει κάτι που έκρυβα από τη σύντροφό μου.
Το αν η συγκεκριμένη επίσκεψη παραβίαζε τη συμφωνία μας δεν μπορούσα να το αποφασίσω μόνος μου με έναν ευνοϊκό ορισμό της απιστίας. Η εμπιστοσύνη αφορά και όσα επιλέγουμε να αποκρύψουμε.
Το δύσκολο ερώτημα περίμενε στο σπίτι
Τι με είχε φέρει εκεί; Απογοήτευση, περιέργεια, η επιθυμία να αποφύγω μια κουβέντα; Αυτά μπορεί να εξηγούσαν τη δική μου σκέψη. Δεν μετέφεραν την ευθύνη στη γυναίκα μου.
Δεν χρειαζόταν να υποτιμήσω τους ανθρώπους που εργάζονταν εκεί για να αισθανθώ καλύτερα με την αποχώρησή μου. Ούτε να χρησιμοποιήσω τη σεξουαλική υγεία ως αστείο περί «καθαρότητας». Το θέμα της ιστορίας μου ήταν η δική μου μυστικότητα.
Είχα σταματήσει μια πράξη που δεν ήθελα να συνεχίσω. Έμενε να αντιμετωπίσω με ειλικρίνεια τι ήθελα από τον γάμο μου — και να δεχτώ ότι η απάντηση της γυναίκας μου μπορεί να μην ήταν η βολική για μένα.
