Μια μικρή ιστορία από την πλευρά του συζύγου
Έβαλα μια κάμερα με ίντερνετ στην είσοδο της πολυκατοικίας. Τίποτα τρελό: απλά να βλέπω ποιος μπαίνει όταν λείπω, για την ησυχία μου.
Μια μέρα, γυρνώντας από τη δουλειά, λέω «ας δω τι γράφτηκε σήμερα». Βλέπω τη γυναίκα μου να μπαίνει λίγο βιαστική, να παίρνει πράγματα. Ως εδώ, μια χαρά. Λέω «οκ, κάτι ξέχασε, λογικό».
Ο απρόσκλητος επισκέπτης
Λίγο μετά όμως, εμφανίζεται ένας τύπος που δεν περίμενα να δω. Κοιτάει γύρω-γύρω, χτυπάει κουδούνι, φαίνεται ότι είναι «συνεννοημένος» να έρθει.
Εκεί καταλαβαίνω ότι κάτι παίζει που δεν είναι δικό μου σενάριο.
Το μήνυμα από το μεγάφωνο
Η κάμερα έχει μεγάφωνο. Πατάω και του μιλάω από το κινητό:
«Φίλε, σήμερα δεν είναι καλή μέρα. Κάνε ένα βήμα πίσω και φύγε, δεν χρειάζεται να ανέβεις.»
Μούρμουρησε κάτι, έφυγε. Η σκηνή ήταν αμήχανη, αλλά τουλάχιστον τελείωσε εκεί, στην είσοδο, και δεν έγινε… επεισόδιο στον διάδρομο.
Μετά τι κάνεις;
Το δύσκολο δεν είναι το βίντεο. Είναι αυτό που ακολουθεί: η κουβέντα, οι αποφάσεις, το «και τώρα;».
Ξέρω ότι κάπου αλλού υπάρχει και μια άλλη πλευρά – η γυναίκα του ανθρώπου που ήρθε στην πόρτα μου. Δεν θα μπω στη ζωή τους. Ο καθένας έχει το δικό του κεφάλι να βάλει σε τάξη.
Η δική μας κουβέντα
Άνοιξα στη γυναίκα μου να έρθει να πάρει τα πράγματά της. Η ατμόσφαιρα ήταν παράξενη, αλλά χωρίς φωνές.
Της είπα απλά: «Αυτή τη στιγμή δεν έχω άλλα “γιατί” να ρωτήσω». Εκείνη ήθελε να εξηγήσει, μου έστειλε μήνυμα με λεπτομέρειες, το διάβασα. Κράτησα αυτό που με βοηθάει να προχωρήσω και άφησα τα υπόλοιπα.
Πώς κρατάω το κεφάλι μου ήσυχο
Για να μη χαθώ στα πάνω–κάτω, το πήγα πρακτικά:
- Ξεχωρίζω γεγονότα από φανταστικά σενάρια.
- Κοιτάω ήρεμα τα οικονομικά και τα πρακτικά, να είναι καθαρά.
- Σημειώνω τι θέλω από μια σχέση από εδώ και πέρα: ειλικρίνεια, απλά όρια και παρουσία στην καθημερινότητα.
Αν ξαναμιλήσουμε
Αν κάτσουμε ξανά να μιλήσουμε, θέλω να είναι σύντομα και καθαρά. Κάτι σαν ραντεβού 30 λεπτών με απλούς κανόνες:
- Μιλάει ο ένας κάθε φορά.
- Λέμε: τι έγινε – πώς ένιωσε ο καθένας – τι ζητάει.
- Συμφωνούμε 2–3 μικρά πράγματα για τον επόμενο μήνα και βλέπουμε.
Και αν δεν βγει;
Αν δούμε ότι δεν μας βγαίνει, προτιμώ να το πούμε ήρεμα: «Να είναι καλά ο καθένας, αλλά ο δρόμος μας μάλλον χωρίζει εδώ».
Δεν το βλέπω σαν δράμα, ούτε σαν εκδίκηση. Το βλέπω σαν «φροντίζω τον εαυτό μου».
Ένα βήμα τη φορά
Το Σάββατο που έρχεται, θα ακούσω, θα μιλήσω, θα ζητήσω πράξεις και όχι μεγάλα λόγια. Αν υπάρχει χώρος να φτιαχτεί κάτι πιο ήσυχο και πιο καθαρό, καλώς. Αν όχι, πάλι καλώς: τουλάχιστον τώρα ξέρω πού στέκομαι.