Δεν με πείραξε που ήθελε να πάει στις ΗΠΑ να δει τους φίλους της. Με πείραξε που έκλεισε το ταξίδι χωρίς να το συζητήσει μαζί μου, ενώ οι ημερομηνίες του —από τις 24 Δεκεμβρίου έως τις 4 Ιανουαρίου— περιλαμβάνουν την επέτειό μας.
Είμαι 26 και η σύντροφός μου 32. Μένουμε στη Νότια Κορέα, όπου τα Χριστούγεννα είναι και γιορτή που συχνά περνούν μαζί τα ζευγάρια. Της είπα πως θα ήθελα να είχαμε συνεννοηθεί πρώτα και να κανονίζαμε κάτι άλλο για την επέτειό μας. Εκείνη απάντησε ότι οι επέτειοι δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία γι’ αυτήν, επειδή είναι μεγάλη. Παράλληλα, ανέβαζε αναρτήσεις για το ταξίδι, ενώ για τον χρόνο που θα περνούσαμε μαζί δεν είχαμε κανονίσει σχεδόν τίποτα.
Την επόμενη Παρασκευή είχαμε κανονίσει δείπνο και σινεμά, αμέσως μετά τη δουλειά της. Θα σχολούσε στις πέντε, αλλά τελικά έμεινε ως τις 9.30 για να βοηθήσει στη μετακόμιση της εταιρείας. Καταλαβαίνω ότι η δουλειά μπορεί να ανατρέψει τα σχέδια, ειδικά στη Νότια Κορέα. Από περιέργεια τη ρώτησα αν είχε πει στον προϊστάμενο ή στους συναδέλφους της ότι είχε κανονίσει κάτι, ή αν είχε ρωτήσει πόσο θα χρειαζόταν να μείνει. Δεν το είχε αναφέρει.
Δεν με ενοχλεί που θέλει να δει τους φίλους της ούτε που έμεινε στη δουλειά για να βοηθήσει. Αυτό που με βαραίνει είναι ότι τα κοινά μας σχέδια φαίνεται να παραμερίζονται χωρίς καν να το συζητάμε. Όταν προσπαθώ να εξηγήσω πώς με επηρεάζουν αυτές οι επιλογές, εκείνη υπερασπίζεται τις προθέσεις της αντί να ακούσει πώς ένιωσα. Νιώθω ότι δεν με ακούει και ότι είμαι μόνος. Μήπως υπερβάλλω που θέλω να συμμετέχω στις αποφάσεις που επηρεάζουν τον χρόνο μας μαζί;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




