Τρία χρόνια “όλα καλά” (νόμιζα)
Ήμασταν μαζί τρία χρόνια. Κλασική σχέση: δουλειά, βόλτες, σειρές, delivery, λίγο γκρίνια, λίγο γούτσου. Όχι ταινία του Netflix, αλλά μια χαρά για καθημερινότητα.
Στο γραφείο είχε έναν συνάδελφο που τον ήξερα από ιστορίες. «Καλή φάση, γελάμε», μου έλεγε. Ε, ok, άνθρωποι είμαστε, έχουμε και συναδέλφους.
Πώς το έμαθα
Κάποια στιγμή οι ιστορίες για το γραφείο άρχισαν να γυρίζουν όλο γύρω από αυτόν. Πάντα «σαν αστείο», πάντα «έλα μωρέ, υπερβάλλεις».
Λίγο κλασικό σενάριο: περίεργες ώρες, περισσότερα «θα αργήσω λίγο», το κινητό πιο κολλημένο στο χέρι. Δεν χρειάζεται να ’σαι ντετέκτιβ, κάπου το μυαλό το πιάνει.
Και ναι, τελικά έμαθα αυτό που υποψιαζόμουν: δεν ήταν μόνο χαχανάκια στο γραφείο. Έκαναν και σεξ. Με τον συνάδελφο που με χαιρετούσε «φιλαράκια» όταν τύχαινε να βρεθούμε.
Το πρώτο συναίσθημα; Ξενέρωμα.
Όχι μόνο ζήλια. Ξενέρωμα. Γιατί δεν είναι ότι έπεσε τρελός έρωτας από το πουθενά – ήταν πιο πολύ αυτό το «βαριέμαι, ας παίξω λίγο διπλό ταμπλό».
Ε, όταν το μάθεις αυτό για τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου, κάτι κλειδώνει. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια.
Τι κάνεις μετά από αυτό;
Δεν υπάρχει manual, αλλά εγώ το πήγα απλά:
- Δεν έψαξα να μάθω κάθε λεπτομέρεια. Ό,τι έμαθα, έφτανε.
- Είπα ξεκάθαρα ότι για μένα αυτό είναι κόκκινη γραμμή.
- Έκανα λίγο χώρο. Για μένα, όχι για δράμα.
Κι ο “συνάδελφος”;
Για εκείνον δεν έχω κάτι φοβερό να πω. Ήξερε ότι υπάρχω, προχώρησε έτσι κι αλλιώς. Ωραία. Σημειώνω το όνομα στο μυαλό, πατάω delete από τη ζωή μου, τέλος.
Δεν θα κάτσω να κάνω σενάρια εκδίκησης. Προτιμώ να χαλάσω τη διάθεσή μου για κάτι πιο ενδιαφέρον, όχι για τα ερωτικά άλλων δύο.
Και τώρα τι;
Τώρα… ζωή. Καφέδες με φίλους, λίγο παραπάνω χρόνο για μένα, λίγη ησυχία στο κινητό, λιγότερες «που είσαι;» ερωτήσεις.
Δεν χρειάζεται να βγάλω φιλοσοφία από παντού. Έγινε μια φάση, δεν μου άρεσε, έμαθα πώς κινείται, ξέρω τι δεν θέλω να ξαναζήσω.
Τα υπόλοιπα θα τα βρω στην πορεία – χωρίς συνάδελφο αυτή τη φορά.