Την πρώτη φορά που πήγα στο σινεμά της γειτονιάς μου, η υπάλληλος στο ταμείο φάνηκε να θέλει να μου πιάσει κουβέντα. Όταν πλησίασα για να πάρω εισιτήριο, κοκκίνισε και μπερδεύτηκε στα λόγια της. Μετά πρόσεξε το λούτρινο Μπάτμαν στην τσάντα μου και με ρώτησε γι’ αυτό. Της είπα πως ήταν δικό μου και μου είπε ότι ήταν πολύ ωραίο και χαριτωμένο.
Σήμερα ξαναπήγα. Εκείνη εξυπηρετούσε μια άλλη πελάτισσα, όταν με είδε και γέλασε. «Πάλι εσύ;» είπε. Η πελάτισσα δεν φάνηκε να ενθουσιάζεται που η κουβέντα ξέφυγε για λίγο από την παραγγελία των εισιτηρίων της· η υπάλληλος, πάντως, έδειχνε να διασκεδάζει που με είδε.
Είχα κερδίσει πρόσφατα σε μια κλήρωση του σινεμά, οπότε αστειεύτηκα πως ελπίζω να κερδίσω ξανά. «Ε, τότε θα σου το πάρω εγώ», απάντησε. Πιάσαμε τα πειράγματα και για λίγο συνεχίσαμε έτσι. Μου έριξε κι ένα βλέμμα που έμοιαζε με πονηρό χαμόγελο. Δεν ξέρω αν υπήρχε κάτι πίσω από αυτό ή αν απλώς έψαχνα νόημα σε μια έκφραση.
Είμαι 18 και προσπαθώ να καταλάβω αν με φλερτάρει ή αν είναι απλώς φιλική. Το κοκκίνισμα, το κομπλιμέντο για τον Μπάτμαν και το «Πάλι εσύ;» μου φαίνονται ενθαρρυντικά, αλλά μπορεί απλώς να είναι κοινωνική και να κάνει τους πελάτες να νιώθουν ευπρόσδεκτοι. Προς το παρόν, έχω μια μικρή καψούρα με την υπάλληλο του σινεμά και την προειδοποίησή της ότι θα μου πάρει την επόμενη νίκη στην κλήρωση.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




