Με τον συνάδελφό μου δουλεύουμε μαζί εδώ και πέντε χρόνια. Πρόσφατα πήγαμε με μια μικρή ομάδα συναδέλφων σε επαγγελματικό ταξίδι με διανυκτέρευση. Μας είχαν ενημερώσει από πριν ότι θα μοιραζόμασταν τα δίκλινα δωμάτια, με ξεχωριστά κρεβάτια. Επειδή στην ομάδα υπήρχε μόνο ένας ακόμη άντρας, θεώρησα αυτονόητο ότι θα έμεναν μαζί.
Στον δρόμο για το ξενοδοχείο, όμως, ο συνάδελφός μου είπε ότι δεν του άρεσε αυτή η ιδέα. Του ανέφερα πως ίσως μπορούσε να μείνει μόνος, αφού κάποιος είχε ακυρώσει, αλλά δεν ήθελε ούτε αυτό. Εγώ είμαι 36 και ανύπαντρη· εκείνος 33 και παντρεμένος. Είμαστε αρκετά κοντά, οπότε αναρωτήθηκα μήπως προτιμούσε να μοιραστεί δωμάτιο μαζί μου. Μια ανύπαντρη γυναίκα στο ίδιο δωμάτιο με έναν παντρεμένο συνάδελφο, μετά από εταιρική έξοδο, θα τραβούσε σίγουρα βλέμματα.
Τελικά, οι δύο άντρες έμειναν μαζί, σε χωριστά κρεβάτια, όπως περίμενα αρχικά. Η νύχτα πέρασε ήσυχα.
Την επόμενη μέρα, όσο περιμέναμε το τρένο, έκανε ένα αστείο για «απαγορευμένο καρπό»: μιλούσε για φτηνά αβοκάντο που υποτίθεται πως θα έβαζαν τον κόσμο στον πειρασμό να πάει στο σούπερ μάρκετ. Μπορεί να ήταν απλώς ένα λογοπαίγνιο για τον πειρασμό και τα αβοκάντο. Μετά την κουβέντα για το δωμάτιο, πάντως, αναρωτήθηκα αν υπήρχε και κάποιο υπονοούμενο για μένα.
Πριν από το ταξίδι είχε πει και μερικά πράγματα για το ασανσέρ του γραφείου στον καινούργιο συνάδελφό μας. Το περιέγραψε ως στενό, «οικείο» χώρο, όπου δύο άνθρωποι μόλις χωρούν και βρίσκονται σχεδόν πρόσωπο με πρόσωπο. Ήξερε ότι έχουμε βρεθεί πολλές φορές μαζί εκεί. Λίγο πριν, μας είχε συστήσει ως συναδέλφους που μένουν συχνά μόνοι στο γραφείο και συνήθως συζητούν για πράγματα άσχετα με τη δουλειά.
Και λίγο πριν χωρίσουμε μετά το ταξίδι, φάνηκε να πάει να με αγκαλιάσει, αλλά άλλαξε γνώμη την τελευταία στιγμή. Δεν ξέρω αν προσπαθεί να μου δείξει ότι θέλει κάτι περισσότερο ή αν εγώ βλέπω φλερτ σε μια κουβέντα για δωμάτιο, ένα αστείο για αβοκάντο και μια αγκαλιά που δεν έγινε.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




