Βγαίνουμε σχεδόν δύο μήνες. Εκείνος κανόνισε το πρώτο μας ραντεβού, αλλά όταν η κάρτα του δεν πέρασε, μου ζήτησε να πληρώσω εγώ. Δεν με πείραξε να καλύψω τον λογαριασμό. Αυτό που μου έμεινε ήταν ότι δεν αναγνώρισε καν την αμήχανη στιγμή, δεν ζήτησε συγγνώμη και δεν είπε πως θα με κερνούσε την επόμενη φορά.
Από τότε έχω προσέξει ότι ξοδεύει άνετα για τον εαυτό του, αλλά δείχνει πιο διστακτικός όταν πρόκειται για πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε μαζί. Έχω αρχίσει να σκέφτομαι υπερβολικά τι θα παραγγείλω ή να διστάζω να προτείνω κάτι, γιατί δεν θέλω να ξαναβρεθώ σε μια τέτοια αμήχανη κατάσταση.
Δεν περιμένω από έναν άντρα να πληρώνει τα πάντα. Είμαι μια χαρά να μοιραζόμαστε τον λογαριασμό ή να πληρώνουμε εναλλάξ. Για μένα, η γενναιοδωρία δεν έχει να κάνει τόσο με το ποσό, όσο με το να σκέφτεσαι και τον άλλον: να προσέχεις όταν έχει πληρώσει εκείνος, να παίρνεις πρωτοβουλία και να δείχνεις ότι σε νοιάζει να μοιράζεστε τα έξοδα.
Κι έτσι αναρωτιέμαι: είναι υπερβολικό να θέλω λίγη ιπποτική συμπεριφορά και γενναιοδωρία; Πού τελειώνει η οικονομική σύνεση και πού αρχίζει η τσιγκουνιά;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




