Ήμασταν έξω με φίλους όταν ένας φίλος του άντρα μου, που αρραβωνιάστηκε πρόσφατα, είπε ότι κάποιες φορές του λείπει η εργένικη ζωή. Του έλειπε η ελευθερία να φιλά και να κάνει σεξ με αγνώστους, εξήγησε, όχι επειδή η αρραβωνιαστικιά του δεν τον κάνει να νιώθει αγαπητός και επιθυμητός, αλλά επειδή του έλειπε η έξαψη του να τον θέλει κάποια καινούργια. Ξεκαθάρισε, πάντως, ότι δεν σκόπευε να κάνει κάτι γι’ αυτά τα συναισθήματα.
Ο άντρας μου είπε ότι καταλαβαίνει και πως έτσι σκέφτονται όλοι οι άντρες. Το περιέγραψε σαν ανταγωνισμό: δεν τον ενδιέφερε, όπως είπε, να κάνει σεξ με αγνώστους απλώς για την ευχαρίστηση. Μπορεί, εξήγησε, να κοιτάξει ένα ζευγάρι και να σκεφτεί «θα μπορούσα να την ικανοποιήσω καλύτερα» ή να δει μια άγνωστη γυναίκα και να σκεφτεί ότι θα μπορούσε να την ικανοποιήσει καλύτερα απ’ όσο την έχει ικανοποιήσει οποιοσδήποτε άλλος.
Δεν είπα τίποτα εκείνη τη στιγμή. Δεν ήθελα να μετατρέψω μια έξοδο με φίλους σε αντιπαράθεση, αλλά το σχόλιο με ενόχλησε και μου έμεινε. Δεν μου ακούστηκε σαν μια περαστική σκέψη για την έλξη, αλλά σαν καμάρι για το πώς θα τα πήγαινε με γυναίκες που δεν γνωρίζει. Μπορεί να μην εννοούσε αυτό, όμως έτσι μου ακούστηκε.
Τώρα προσπαθώ να βρω πώς να το συζητήσω μαζί του, χωρίς να φανεί ότι θέλω να ελέγχω τις σκέψεις του. Θέλω να τον ρωτήσω τι ακριβώς εννοούσε και να του πω ότι με έκανε να νιώσω άβολα. Αναρωτιέμαι επίσης αν ήταν απλώς μια χοντροκομμένη κουβέντα μπροστά στους φίλους του ή αν εννοούσε κάτι περισσότερο.
Έχω άδικο που προσβλήθηκα; Δεν περιμένω να σκέφτεται μόνο όσα εγκρίνω. Απλώς δεν ξέρω πώς να του μιλήσω για τη σκέψη που επέλεξε να πει δυνατά.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




