Σε ένα τραπέζι μπλακτζάκ έπιασα κουβέντα με μια γυναίκα λίγο μεγαλύτερή μου. Ο κρουπιέρης έκανε τη δουλειά του. Εγώ, χωρίς να μου το ζητήσει κανείς, είχα αναλάβει το τμήμα οικογενειακής κατάστασης.
Φορούσε εντυπωσιακά δαχτυλίδια. Στο μυαλό μου αυτό σήμαινε σύζυγο, επέτειο και πιθανότατα μια κοινή άποψη για το πού πρέπει να μπαίνουν τα ποτήρια. Δεν διέθετα στοιχεία για κανένα από αυτά. Διέθετα όμως αυτοπεποίθηση.
Η μικρή διόρθωση
Κάποια στιγμή τη ρώτησα για τον άντρα της.
«Δεν είμαι παντρεμένη», είπε. «Απλώς μου αρέσει να τα φοράω».
Ήταν μια πλήρης απάντηση. Το «μου αρέσουν» δεν χρειαζόταν μετάφραση σε στρατηγική αποφυγής φλερτ, μυστικό μήνυμα ή κοινωνική τάση. Το κόσμημα είχε επιλεγεί για το χέρι της, όχι για να εξυπηρετήσει τη δική μου έρευνα.
Ένα αξεσουάρ παραμένει αξεσουάρ
Συνεχίσαμε την κουβέντα. Το ότι δεν ήταν παντρεμένη δεν σήμαινε ότι ενδιαφερόταν για μένα. Εκείνο θα χρειαζόταν μια διαφορετική συζήτηση, στην οποία ίσως θα βοηθούσε να ακούω περισσότερο και να συμπληρώνω λιγότερα.
Δεν ξέρω τι έκαναν οι υπόλοιποι στο τραπέζι. Εγώ πάντως είχα μόλις χάσει μια βεβαιότητα που είχα αποκτήσει χωρίς καν να τη ρωτήσω.
