Αρχίσαμε με αστεία και νυχτερινές κουβέντες. Υπήρχε χημεία, αλλά εκείνη ήταν ακόμη σε σχέση. Εγώ αντιμετώπισα το «θα χωρίσω» σαν μια ημερομηνία που απλώς δεν είχε γραφτεί ακόμη στο ημερολόγιο.
Όταν τελικά χώρισε, περίμενα ότι θα προχωρούσαμε ανοιχτά. Εκείνη ήθελε να το κρατήσουμε λίγο κρυφό. Το δέχτηκα, χωρίς να συζητήσουμε τι σήμαινε το «λίγο» ή τι ακριβώς αρχίζαμε.
Οι απαντήσεις αραίωσαν
Ύστερα άρχισε να απαντά πιο αργά. Όταν ρώτησα αν συνέβαινε κάτι, είπε ότι χρειαζόταν χρόνο. Αυτό ήταν δικαίωμά της. Το πρόβλημα ήταν ότι εγώ συνέχιζα να περιμένω μια σχέση που δεν είχαμε συμφωνήσει καθαρά ότι θέλαμε και οι δύο.
Την έβλεπα σε αναρτήσεις μαζί με μια καλή μου φίλη. Δεν ήξερα τι σήμαινε αυτή η παρέα. Ήξερα όμως ότι, αντί να μιλάμε απευθείας, η φίλη μου είχε αρχίσει να μεταφέρει εξηγήσεις. Η γνωριμία μας είχε αποκτήσει εκπρόσωπο πριν αποκτήσει σαφή μορφή.
Δεν χρειαζόμουν απόδειξη για να φύγω
Δεν μπορούσα να αποδείξω κάποια κρυφή ιστορία, ούτε ήταν απαραίτητο. Μπορούσα να πω ότι η κατάσταση δεν μου ταίριαζε: «Μου αρέσεις, αλλά δεν θέλω να συνεχίσω έτσι. Χρειάζομαι μια γνωριμία στην οποία μιλάμε καθαρά και θέλουμε να βρεθούμε και οι δύο».
Έκανα πίσω. Δεν ένιωσα αμέσως υπέροχα και δεν εμφανίστηκε ξαφνικά κάποιος καλύτερος. Απλώς σταμάτησα να οργανώνω τη μέρα μου γύρω από μια απάντηση που μπορεί να ερχόταν.
Μερικές φορές αυτό είναι αρκετά καλή αρχή.
