Είμαστε μαζί σχεδόν πέντε χρόνια. Συνήθως τα πηγαίνουμε καλά και σπάνια μαλώνουμε, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπήρχαν προβλήματα. Κατά καιρούς ένιωθα ψυχρότητα και αδιαφορία από την πλευρά της. Παρ’ όλα αυτά, οι καλές στιγμές ήταν περισσότερες.
Εγώ είμαι φαν των βιντεοπαιχνιδιών και των anime. Εκείνη αγαπά το μπαλέτο, συμμετέχει ενεργά στα λαογραφικά δρώμενα της χώρας μας και έχει κι άλλα ενδιαφέροντα. Προσπαθούσα να μοιράζομαι μαζί της όσα της άρεσαν: πήγαινα σε παραστάσεις μπαλέτου, βλέπαμε ταινίες βασισμένες σε βιβλία που αγαπούσε, πηγαίναμε στην εξοχή και άκουγα τη μουσική που προτιμά. Δεν ήταν πάντα του γούστου μου, αλλά χαιρόμουν να τη βλέπω να περνά καλά.
Από εκείνη δεν ένιωθα την ίδια διάθεση για τα δικά μου ενδιαφέροντα. Αν έπαιζα κάποιο παιχνίδι που της φαινόταν παράξενο, έκανε ειρωνικά σχόλια. Πολλές φορές είχε προσβάλει τα χόμπι μου, ενώ όταν προσπαθούσα να της τα δείξω συνήθως συναντούσα αδιαφορία. Έτσι, σταμάτησα σιγά σιγά να μιλάω γι’ αυτά. Αν με ρωτούσε τι κάνω, έδινα μια γενικόλογη απάντηση — αν έπαιζα παιχνίδι, έλεγα πως βλέπω τηλεόραση.
Δεν μου άρεσε που έκρυβα ένα κομμάτι της ζωής μου, αλλά είχα πείσει τον εαυτό μου ότι ήταν πιο εύκολο να κρατήσω αυτά τα ενδιαφέροντα για μένα και τους φίλους που τα μοιράζονταν. Δεν περίμενα να της αρέσουν τα ίδια πράγματα. Ήθελα μόνο να δείχνει λίγη περιέργεια. Αυτή ήταν ήδη η τρίτη φορά που της μιλούσα για το θέμα.
Πρόσφατα συνέβη κάτι μπροστά στην παρέα μας που μου έδειξε ξεκάθαρα πόσο λίγο με γνώριζε. Δεν θα μπω στις λεπτομέρειες, γιατί δεν είναι αυτές το θέμα. Το να φανεί αυτό μπροστά σε όλους, έπειτα από σχεδόν πέντε χρόνια μαζί, με πλήγωσε πολύ. Στον δρόμο της επιστροφής της είπα πόσο με είχε απογοητεύσει. Εγώ μπορούσα εύκολα να απαντήσω σε αντίστοιχες ερωτήσεις για τα ενδιαφέροντά της, γιατί την είχα ρωτήσει. Η υπόλοιπη διαδρομή πέρασε σιωπηλά.
Την επόμενη μέρα είχα γενέθλια και της είπα πως δεν ήθελα να συζητήσουμε τότε· θα μιλούσαμε αργότερα. Όταν ήρθε η ώρα, της έγραψα τι με πείραζε, με συγκεκριμένα παραδείγματα από τα προσβλητικά σχόλιά της, και της εξήγησα πώς με είχαν κάνει να απομακρυνθώ. Μου είπε πως λυπόταν για όλα. Για μια στιγμή νόμιζα ότι είχαμε συνεννοηθεί.
Ύστερα είπε ότι έφταιγα κι εγώ που δεν της μιλούσα για τα χόμπι μου, επειδή δεν την είχα πλησιάσει να της τα δείξω. Της θύμισα ότι είχα προσπαθήσει, αλλά η αδιαφορία και τα σχόλιά της ήταν ο λόγος που σταμάτησα. Δεν στάθηκε σε αυτό. Επανέλαβε πως λυπόταν για όλα, και για όσα είχε κάνει εκείνη και για όσα, όπως έλεγε, είχα κάνει εγώ.
Τη ρώτησα τι θεωρούσε δικό μου λάθος. Είπε πως ήταν πρόθυμη να αναλάβει την ευθύνη γι’ αυτό, ακόμη κι αν έφταιγα εγώ. Αυτό με εκνεύρισε περισσότερο. Δεν της μίλησα για να πάρω μια γενική συγγνώμη· ήθελα να καταλάβει γιατί είχα σταματήσει να μοιράζομαι τα ενδιαφέροντά μου και, ιδανικά, να προσπαθήσει να δείξει ενδιαφέρον. Της είπα ότι η συγγνώμη δεν σήμαινε πολλά αν δεν πίστευε πραγματικά πως είχε κάνει κάτι για το οποίο έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη.
Εκείνη είπε ότι την παρεξηγούσα, θύμωσε και πήγε για ύπνο. Τώρα αναρωτιέμαι αν έπρεπε να δεχτώ τη συγγνώμη της απλώς και μόνο επειδή μου τη ζήτησε.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




