Αχ, η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Ημέρα που η αγάπη «αιωρείται», οι υπερτιμημένες σοκολάτες στοιβάζονται στα περίπτερα και το ενδιαφέρον μου για τα ραντεβού επισκιάζεται πλήρως από την περιέργειά μου για… οτιδήποτε άλλο. Ναι, εκείνο το απόγευμα, το πιο αξιοσημείωτο που μου συνέβη ήταν ότι οδήγησα μια τυχαία γυναίκα στο σπίτι της. Κι αυτό, δυστυχώς, έγινε το αποκορύφωμα της γιορτής.
Η αρχή της διαδρομής
Έφευγα από το μπαρ. Σίγουρα όχι με ρομαντική διάθεση, εκτός αν υπολογίζετε ότι είχα όρεξη να πάω σπίτι και να δω ντοκιμαντέρ για τις συνήθειες ζευγαρώματος αρχαίων θαλάσσιων πλασμάτων.
Την ώρα που πήγαινα προς το αυτοκίνητό μου, μια νεαρή γυναίκα γύρισε απότομα, με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που μόλις βγήκε από οντισιόν για τη «Μαίρη Πόπινς», και μου ζήτησε να τη μεταφέρω σπίτι.
Το απροσδόκητο αίτημα
Τώρα, οι νεαρές γυναίκες δεν ζητούν συνήθως χάρες από άντρες μόνους, ειδικά την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Εκτός αν, βέβαια, θέλουν να αποφύγουν το ρομαντικό στερεότυπο και να το αντικαταστήσουν με την πιο κλασική εργένικη εικόνα: έναν άνθρωπο μόνο του, να κάνει βόλτα σαν μοναχικός περαστικός στη μέση του δρόμου.
Κι όμως, εκείνη ήταν ειλικρινής. Δεν υπήρχε φλερτ, δεν υπήρχε μυστήριο· μόνο μια ανάγκη για μεταφορά. Κι εγώ, χωρίς να το πολυσκεφτώ, βρέθηκα στο ρόλο του αυτοσχέδιου ταξιτζή της ημέρας.
Η διαδρομή
Η κουβέντα μας ήταν τόσο ρομαντική όσο μια λίστα για σούπερ μάρκετ. Τιμές βενζίνης, παράπονα για το κρύο, και κάπου ανάμεσα μια αναφορά στη μοναξιά – σαν μια καθαρά εργένικη βόλτα στον δρόμο. Κάπως έτσι, η εικόνα του Αγίου Βαλεντίνου μου δεν ήταν ζευγαράκια που φιλιούνται, αλλά η σιωπή μιας διαδρομής που τόνιζε πόσο μόνος ήμουν.
Συμπέρασμα
Εκείνη έφτασε σπίτι της με ασφάλεια. Εγώ γύρισα στο δικό μου και έβαλα το ντοκιμαντέρ μου. Ούτε κεράκια, ούτε ροδοπέταλα. Μόνο μια τυχαία διαδρομή και μια εργένικη βόλτα χωρίς ίχνος ρομαντισμού.
Κι αν κάτι έμαθα, είναι πως μερικές φορές η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου δεν σου φέρνει έρωτες· σου φέρνει ιστορίες που ακούγονται σαν φάρσα.