Του Αγίου Βαλεντίνου είχα ένα απλό σχέδιο: να γυρίσω σπίτι και να δω ένα ντοκιμαντέρ. Τα θαλάσσια πλάσματα διέθεταν πολύπλοκα τελετουργικά ζευγαρώματος. Εγώ διέθετα τον καναπέ.
Έφευγα από το μπαρ όταν μια γυναίκα κοντά στο αυτοκίνητό μου ρώτησε αν μπορούσα να τη μεταφέρω σπίτι. Το αίτημα ήταν σαφές. Η φαντασία μου, όπως αποδείχθηκε, δεν χρειαζόταν σαφήνεια για να αρχίσει δουλειά.
Η διαδρομή
Δεν υπήρχε υπονοούμενο. Χρειαζόταν μεταφορά και συμφώνησα να την πάω. Μιλήσαμε για το κρύο και την τιμή της βενζίνης. Αν εκείνη η κουβέντα ήταν ρομαντική σκηνή, το τμήμα σεναρίου είχε παραδώσει κατά λάθος τα έξοδα κίνησης.
Στα φανάρια σκεφτόμουν πόσο ταιριαστή θα ήταν μια αναπάντεχη γνωριμία τέτοια μέρα. Εκείνη σκεφτόταν, υποθέτω, αν θα προλάβαινε να φτάσει. Μόνο το δεύτερο περιλαμβανόταν στη συμφωνία μας.
Άφιξη χωρίς ανατροπή
Φτάσαμε. Με ευχαρίστησε και κατέβηκε. Δεν ακολούθησε πρόσκληση, ανταλλαγή βλεμμάτων ούτε κάποια τελευταία ατάκα που θα έδινε στην ιστορία διαφορετικό τέλος.
Γύρισα σπίτι και έβαλα το ντοκιμαντέρ. Τα θαλάσσια πλάσματα συνέχισαν τις προσπάθειές τους. Εγώ είχα ήδη προσφέρει μια μεταφορά και δεν υπήρχε λόγος να τη μετατρέψω εκ των υστέρων σε αποτυχημένο ραντεβού.
Τουλάχιστον εκείνο το βράδυ κάποιος έφτασε ακριβώς εκεί που ήθελε.
