Ο πρώτος έρωτας είναι σαν το πρώτο καλοκαίρι στη θάλασσα: αθώος, δυνατός, μένει στη μνήμη. Κι ας προχώρησε η ζωή, κάτι από εκείνη την αίσθηση μένει πάντα.
Πώς ξεκίνησε
Στα 16 μου τα φτιάξαμε με το αγόρι του σχολείου. Κλασικά: βόλτες, χαζοχαρές, όλα καινούρια. Μετά το απολυτήριο (2014) τραβήξαμε δρόμους. Βγήκα με άλλους, αλλά πάντα κάτι θύμιζε εκείνον.
Η επιστροφή
Το 2018 ξαναβρεθήκαμε. Από την πρώτη καλησπέρα ήταν σαν να γύρισα σπίτι. Κρατήσαμε λίγο, αλλά μπήκαν τρίτοι–τέταρτοι στη μέση (και μάνα, και άγχη…) και το 2019 το αφήσαμε.
Η ζωή συνέχισε
Εκείνος πέρασε γάμο και χωρισμό. Εγώ έγινα μαμά το 2022 – το ωραιότερο «ναι» της ζωής μου. Κι όμως, κάπου-κάπου τον σκεφτόμουν. Ένα λεπτό νήμα δεν έσπαγε.
Μια συνάντηση που μ’ ανακάτεψε
Το 2021 ταξίδεψα να τον δω. Ήρθαμε κοντά, είπαμε πολλά, και εκείνος πέταξε το «θέλω, αλλά δεν θα δουλέψει». Με πείραξε· παλιές πληγές γυρίζουν εύκολα.
Μετά γνώρισα κάποιον άλλον, πέρασα καλά, αλλά κάθε τόσο ξεπρόβαλλε το «τι θα γινόταν αν…». Κατά καιρούς ξαναβλεπόμασταν με τον πρώτο. Φούντωνε η ανάμνηση, έσβηνε, ξανά τα ίδια.
Τα ειλικρινή λεπτά
Πρόσφατα, στον δρόμο να τον συναντήσω, με έπιασαν δάκρυα. Μιλήσαμε, γελάσαμε, θυμηθήκαμε. Κάποια στιγμή με ρώτησε: «Θα με παντρευόσουν;» Κόμπος. Πώς χωράει σε μία απάντηση ό,τι νιώθεις τόσα χρόνια;
Είναι «το άλλο μου μισό»;
Δεν ξέρω για μεγάλες λέξεις. Ξέρω πως ήταν ο πρώτος που με έκανε να νιώσω μέχρι το κόκαλο. Αυτό δεν σβήνει. Κι είναι εντάξει.
Και τώρα τι;
Συνεχίζω. Έχω το παιδί μου, τους ανθρώπους μου, τη ζωή μου. Αν έρθει ένας νέος μεγάλος έρωτας, καλοδεχούμενος. Αν όχι, πάλι καλά: έμαθα να αγαπάω, να εκτιμώ, να προχωράω.
Μικρό συμπέρασμα
Ο πρώτος έρωτας δεν είναι για να τον «ξεπεράσεις» με το ζόρι. Είναι για να τον βάλεις στη θέση του: όμορφη ανάμνηση, καλός δάσκαλος. Τα καλύτερα, άλλωστε, συχνά έρχονται όταν είσαι ήρεμος με αυτά που πέρασαν.