Στο πάρτι παρήγγειλα ανθρακούχο νερό με λεμόνι. Ο μπάρμαν το έβαλε σε ωραίο ποτήρι, πρόσθεσε πάγο και ολοκλήρωσε τη διαδικασία χωρίς να αμφισβητήσει τις επιλογές της ζωής μου. Οι υπόλοιποι δεν ήταν τόσο επαγγελματίες.
«Δεν πίνεις;»
Κοίταξα το ποτήρι. «Πίνω.»
Χρειάστηκε να διευκρινίσουμε το ρήμα.
Μια απόφαση με κοινό
Μου αρέσουν τα πάρτι. Μου αρέσει η μουσική, το φαγητό και η στιγμή που μια παρέα αποφασίζει ότι θυμάται ολόκληρο το τραγούδι, ενώ γνωρίζει μόνο το ρεφρέν. Δεν χρειάζομαι αλκοόλ για να συμμετέχω. Οι στίχοι μού διαφεύγουν και νηφάλια.
Ο σύντροφός μου είχε πάρει ποτό. Εγώ σόδα. Στη σχέση μας η διαφορά αυτή δεν είχε ακόμη προκαλέσει συνταγματική κρίση.
«Ένα μόνο», επέμεινε ένας γνωστός.
«Ένα έχω», είπα και σήκωσα ξανά το ποτήρι.
Το αξεσουάρ που έλυσε το θέμα
Κάποια στιγμή πρόσθεσα μια φέτα αγγούρι. Από εκεί και πέρα, το νερό μου αντιμετωπίστηκε με περισσότερο σεβασμό. Έμοιαζε με κάτι που είχε όνομα, συνταγή και υπερβολική τιμή.
Δεν έκρυβα τι έπινα. Απλώς είχα κουραστεί να παρουσιάζω προφορική εισήγηση κάθε φορά που διψούσα.
Χόρεψα, γέλασα και μίλησα αρκετά. Όταν ήρθε η ώρα για πρόποση, σήκωσα το ίδιο ποτήρι. Κανείς δεν χρειάστηκε να αναβάλει την ευχή του.
Μια απάντηση αρκεί
Αν δεν θέλεις αλκοόλ, το «ευχαριστώ, είμαι καλά με αυτό» είναι πλήρης απάντηση. Δεν χρειάζεται να προσφέρεις ιατρικό ιστορικό, πρόγραμμα οδήγησης ή υπόσχεση ότι την επόμενη φορά θα είσαι πιο συνεργάσιμη.
Μερικοί θα επιμείνουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι εξήγησες λάθος την επιλογή σου.
Στο τέλος της βραδιάς είχα περάσει καλά και το αγγούρι είχε κάνει περισσότερη διπλωματική δουλειά απ’ όση περίμενα από ένα λαχανικό.
