Χθες το βράδυ, ξαπλωμένη δίπλα στο αγόρι μου, έβαλα τα κλάματα. Όχι λίγα δάκρυα που μπορούσα να κρύψω. Είχα κοκκινίσει, δυσκολευόμουν να πάρω ανάσα και όσα ένιωθα βγήκαν όλα μαζί.
Έχουμε έναν χρόνο να κάνουμε σεξ. Κι όταν έμαθα ότι βλέπει πορνό και αυνανίζεται, όσα ένιωθα έγιναν ακόμη πιο δύσκολα. Έφτασα να τον κοιτάζω και να μου έρχεται να κλάψω.
Μέχρι τότε μου έλειπε το σεξ μαζί του. Μετά την ανακάλυψη άρχισα να αναρωτιέμαι αν του αρέσω πια. Το ότι είχε σεξουαλική διάθεση μόνος του, ενώ εμείς δεν κάναμε σεξ, το ένιωθα σαν κάτι που αφορούσε εμένα προσωπικά. Σαν να μη με ήθελε.
Δεν ξέρω τι σημαίνει για εκείνον το πορνό ούτε γιατί έχουμε σταματήσει να κάνουμε σεξ. Ξέρω μόνο πώς το βίωνα εγώ: υπήρχε ακόμη μια σεξουαλική πλευρά στη ζωή του, αλλά δεν τη μοιραζόταν μαζί μου.
Εκεί στο κρεβάτι τού τα είπα. Του εξήγησα πόσο με είχε πονέσει αυτό που έμαθα, πόσο ανεπιθύμητη ένιωθα. Ήθελα να με θέλει το αγόρι μου και έκλαιγα προσπαθώντας να του το εξηγήσω. Ντρεπόμουν ήδη που ένιωθα έτσι· τώρα έπρεπε να το πω και δυνατά.
Του είπα ότι μου λείπει να είμαι κοντά του, ότι μου λείπει το σεξ μαζί του. Δεν μιλούσα για το πόσο συχνά πρέπει να κάνει σεξ ένα ζευγάρι. Μου έλειπε εκείνος, το άγγιγμα και η σωματική επαφή με τον άνθρωπο που αγαπώ. Το ότι ήμασταν ξαπλωμένοι δίπλα δίπλα δεν κάλυπτε αυτή την έλλειψη.
Και του είπα πόσο άσχημα με κάνει να νιώθω όλο αυτό, σαν να παρακαλάω για σεξ. Αντί να μπορώ απλώς να πω ότι τον θέλω, ένιωθα απελπισμένη. Έκλαιγα μπροστά του επειδή ήθελα να κάνω σεξ με τον άνθρωπό μου και ντρεπόμουν που είχα φτάσει να το ζητάω έτσι.
Εκείνος είπε μόνο «συγγνώμη».
Μείναμε έτσι, εγώ στην αγκαλιά του, μέχρι που τον πήρε ο ύπνος.
