Μου ευχήθηκε καλή συνέχεια κι εγώ της ευχήθηκα το ίδιο. Νόμιζα ότι είχα δεχτεί την απόρριψη με αξιοπρέπεια. Δεν είχα καταλάβει ότι σε εκείνο το σημείο έπρεπε να φέρω αντίρρηση.
Είχαμε βγει μόνο μία φορά. Είμαι 26 και τη γνώρισα σε εφαρμογή γνωριμιών. Μιλούσαμε για λίγο καιρό πριν συναντηθούμε, και το πρώτο μας ραντεβού μου φάνηκε ότι πήγε αρκετά καλά. Μετά μου έστειλε ότι χάρηκε που με γνώρισε και πρότεινε να ξαναβγούμε. Ως εδώ, τουλάχιστον, δεν χρειαζόταν να μαντέψω αν ενδιαφερόταν.
Το δικό μου μερίδιο ευθύνης δεν είναι ακριβώς μικρό. Με τα μηνύματα δεν τα πάω ιδιαίτερα καλά· μερικές φορές αργώ να απαντήσω. Άργησα επίσης να κανονίσω το επόμενο ραντεβού. Ήθελα να την ξαναδώ, αλλά δεν της είχα προτείνει κάτι συγκεκριμένο. Αν εκείνη έβλεπε αδιαφορία, δεν μπορώ να πω ότι της είχα δώσει και πολλά στοιχεία για το αντίθετο.
Πριν από λίγες μέρες, μου έγραψε πως δεν πίστευε ότι θα προχωρούσε κάτι μεταξύ μας. Ένιωθε ότι δεν έδειχνα αρκετό ενδιαφέρον και ότι δεν έκανα προσπάθεια να κανονίσουμε να βρεθούμε. Στο τέλος μού ευχήθηκε καλή συνέχεια. Στενοχωρήθηκα και ξαφνιάστηκα, αλλά το δέχτηκα. Δεν ήθελα να γίνω ο τύπος που ακούει ότι μια γυναίκα δεν θέλει να ξαναβγεί μαζί του και αρχίζει να της εξηγεί γιατί κάνει λάθος.
Της απάντησα λοιπόν ευγενικά. Κι εκείνη επανήλθε λέγοντας ότι, αν εγώ το έβλεπα αλλιώς, θα μπορούσα να τη διεκδικήσω αντί να συμφωνήσω τόσο εύκολα. Εγώ είχα καταλάβει πως τελειώσαμε. Όπως μου εξήγησε μετά, είχε βαρεθεί να περιμένει να κανονίσω κάτι και ήθελε να της πω πώς ένιωθα. Το καταλαβαίνω: όταν έχεις ήδη πει στον άλλον ότι θέλεις να ξαναβγείτε, περιμένεις να δεις και λίγο ενθουσιασμό από την πλευρά του.
Από την άλλη, το να μου λέει ότι δεν θα προχωρήσει δεν μου ακούγεται σαν πρόσκληση να δείξω περισσότερο ενθουσιασμό. Μου ακούγεται σαν απόφαση. Δεν ήμασταν ζευγάρι που προσπαθούσε να σώσει τη σχέση του. Είχαμε βγει μία φορά. Θα προτιμούσα να μου πει ξεκάθαρα ότι την ενοχλούσε η στάση μου. Θα ήξερα τουλάχιστον σε τι απαντούσα, χωρίς να πρέπει να μαντέψω αν το τέλος ήταν όντως τέλος.
Της είπα τελικά ότι είχα στενοχωρηθεί και ότι ήθελα να ξαναβρεθούμε. Παραδέχτηκα πως μπορούσα να είχα προσπαθήσει περισσότερο, αλλά εξήγησα και γιατί δεν είχα επιμείνει: δεν ήθελα να φανώ σαν κάποιος που δεν μπορεί να δεχτεί μια απόρριψη. Κάπως έτσι συμφωνήσαμε να βγούμε δεύτερο ραντεβού. Το κανονίσαμε συζητώντας γιατί δεν το είχαμε κανονίσει.
Τώρα όμως το ξανασκέφτομαι. Πέρασα όμορφα μαζί της και θα ήθελα ακόμα να δω πού μπορεί να πάει αυτό. Με προβληματίζει όμως η ιδέα ότι, για να αποδείξω το ενδιαφέρον μου, πρέπει να αναρωτιέμαι αν εννοεί όσα λέει. Συμφωνήσαμε να ξαναβγούμε. Εγώ ακόμα προσπαθώ να αποφασίσω αν θέλω.
